Svarthöfði getur ekki annað en dáðst að einni fámennustu stétt á innlendum vinnumarkaði sem stendur nú í stafni baráttu fyrir bættum kjörum. Nefnilega flugumferðarstjórum.

Þessi fámenni og jaðarsetti hópur hefur nú lagt á djúpið og lagt niður störf til að knýja á um bætt kjör – enda ekki vanþörf á. Eftir því sem Svarthöfði sér gleggst eru meðallaun í þessum fámenna hópi rúmlega ein og hálf milljón á mánuði. Það blasir við öllum sem sjá vilja að slík hungurlús er ekki boðleg.

Það fer líka vel á því að stöðva flugumferð um þessar mundir þegar flugfélög og ferðaþjónusta almennt er að rétta úr kútnum eftir mögur faraldursár. Tímasetning innan sólarhringsins er líka vel valinn af flugumferðarstjórunum því þetta er sá tími þegar jólasveinninn á hvað annríkast við að koma gjöfum til góðu barna heimsbyggðarinnar. Allar þær ferðir hans eru farnar um íslenska flugumferðarsvæðið og truflun af farþegaþotum getur vissulega tafið fyrir – að ekki sé minnst á slysahættuna. Það má ekkert koma í veg fyrir að hann sinni starfi sínu af öryggi.

Það er jafnframt skynsamlegt af stétt flugumferðarstjóra að freista þess að ná kjarasamningum áður en þruglið um nýja þjóðarsátt nær fram að ganga þegar samningar eru almennt lausir á nýju ári.

Nú stendur fyrir dyrum val á manni ársins á fjölmiðlum landsins. Sumir þeirra, eins og Ríkisútvarpið, hafa reyndar nefnt það manneskju ársins. Látum það liggja á milli hluta.

Svarthöfði leggur til að maður ársins verði stétt flugumferðarstjóra. Hvar værum við án þeirra?