Það er óneitanlega lítið jákvætt í fréttum á þessum stórfurðulegu tímum. Fólk gerir það sem það getur um heim allan til að halda í gleðina. Það syngur úti á svölum, fer út í göngutúra víðs fjarri siðmenningu, tekur myndsímtöl á aldraða ættingja og finnur upp á 101 leik til að stytta börnum sínum stundir. Fólk kemst ekki til útlanda. Veit raunar ekki hvenær það kemst næst af þessari eyju. Fólk birgir sig upp af nauðsynjavöru, þar sem það er hægt. Skipuleggur máltíðir fram í tímann. Sættir sig við að munaðarvörur er ekki hægt að fá. Einkabílnum er lagt á mörgum heimilum. Það fer lítið sem ekkert út að borða, verslunarmiðstöðvar eru nánast tómar og margir þurfa að vinna heima alla daga vikunnar eða part úr henni. Eins og grínið á internetinu segir: Vá, margir af þessum fundum hefðu bara getað verið tölvupóstar.
COVID-19 faraldurinn kemur í kjölfar mikillar vitundarvakningar í samfélaginu um hlýnun jarðar og hvaða aðferðum við getum beitt til að sporna gegn henni. Ekki sóa mat, keyra minna, ganga og hjóla meira, kaupa minna, borða minna kjöt. Það er í grunninn það sem einstaklingar geta gert til að vernda umhverfi sitt.
Nú hefur okkur verið þröngvað í þessar aðgerðir af agnarsmárri veiru með ofurstóran eyðileggingarmátt. Veiru sem við óttumst réttilega. Hún hefur hreiðrað um sig hér sem og annars staðar og við sjáum ekki enn fyrir endann á þessum hörmungum. Við erum neydd til að lifa í naumhyggju og virðist það ganga ágætlega. Hins vegar hefur það gríðarlega slæmar afleiðingar á þau fyrirtæki sem fóðra neysluhyggju okkar, sérstaklega þau sem minni eru. Mörg munu fara á hausinn. Það er alveg ljóst. Jafnvel þau fyrirtæki sem tikka í öll box er varðar samfélagslega ábyrgð og umhverfisvernd.
Þegar þetta er allt afstaðið er naumhyggjan það sem við þurfum til að lifa af. Í uppbyggingunni megum við ekki gleyma að það var fínt að lifa í naumhyggjunni, þótt við viljum stundum láta hrífa okkur í burtu á rósrauðu skýi neysluhyggjunnar. Fljúga til Bene og Tene, maka á sig sólarolíu, kaupa handónýta sandala á götumarkaði og splæsa á sig þriggja rétta kjötveislu. Fljúga bara eitthvert því það er kalt á Íslandi. Kaupa fjögur brauð þegar við þurftum bara tvö. Henda afgöngunum næsta daga því þeir „voru ekki girnilegir“.
Þessi tími sem við lifum er átakanlegur. Hann mun valda sorg í hjörtum margra á Íslandi og hefur gert það nú þegar. Þegar við stöndum upp aftur og lífið kemst í kunnuglegar skorður þá megum við aldrei gleyma þessum tíma. Við megum aldrei gleyma hvað það var í raun auðvelt að afsala sér þeim þægindum sem við erum orðin vön. Við megum ekki gleyma þeim gríðarlega kærleik sem hefur losnað úr læðingi í þessum fimbulkulda örvæntingar og ótta. Við megum ekki gleyma hvað við sem samfélag getum í raun áorkað miklu, þrátt fyrir smæð og landfræðilega einangrun. Í uppbyggingunni megum við síðan ekki gleyma þeim sem verst standa. Öllum þeim sem missa vinnuna, missa fyrirtækin sín, missa tilgang. Þótt þessi veira sé andskotans óþverri þá hefur hún að mörgu leyti kallað fram það besta í okkur öllum.
