Áttu erfitt með að vakna morgnana? Finnst þér gott – jafnvel nauðsynlegt – að ýta að minnsta kosti einu sinni á „snooze“-takkann á símanum? Ekki hafa áhyggjur, þú ert líklega gáfaðri, hamingjusamari og meira skapandi en sá sem stökk fram úr í morgun.

Þetta er að minnsta kosti niðurstaða breskrar rannsóknar sem skoðaði þá sem hafa tilhneigingu til að daðra við snooze-takkann á morgnana. Hingað til hafa þeir sem eiga erfitt með að fara á fætur verið stimplaðir sem latir og óagaðir, en ekki lengur ef marka má niðurstöður þeirra Satoshi Kanazawa og Kaja Perina.

Í rannsókn þeirra Kanazawa og Perina við University of Southampton skoðuðu þau svefnmynstur 1.229 karla og kvenna. Í frétt Yahoo News, sem fjallar um niðurstöðurnar, kemur fram að vísbendingar hafi komið fram um að þeir sem eiga það til að sofa lengur á morgnana séu gáfaðri en aðrir.

Í niðurstöðum rannsóknarinnar benda þau á að svefnmynstur mannskeppnunnar hafi í raun lítið breyst á undanförnum öldum og árþúsundum; það hafi alla tíð hentað manninum vel að leggjast til svefns snemma á kvöldin og vakna snemma á morgnana og enn þann dag í dag séum við eins og forfeður okkar hvað það varðar.

En í niðurstöðunum er bent á að þeir sem eiga erfitt með að vakna á morgnana og dragi það eins lengi og þeir geta séu í raun að sýna aðlögunarhæfni sína í nútímasamfélagi. Þessir einstaklingar geti aðlagast breyttum aðstæðum og hlustað á líkamsklukku sína í stað þess að fara eftir fyrirfram mótuðum hugmyndum um svefnmynstur. Þetta sýni í raun ekki bara aðlögunarhæfni heldur einnig innsæi auk þess að varpa ljósi á hæfileikann til að fara óhefðbundnar leiðir og elta eigin drauma. Að þessu leyti séu þessir einstaklingar meira skapandi og sjálfstæðari en aðrir.

Sitt sýnist hverjum um þessa niðurstöðu og velta eflaust einhverjir fyrir sér hvort verið sé að draga fullmiklar ályktanir. Áður hafa rannsóknir sýnt að þeir sem verja löngum stundum í rúminu, eða allt að 12 tímum á dag, séu í meiri hættu en aðrir að deyja ótímabærum dauðdaga. Í þessu, eins og svo mörgu öðru, gildir líklega hinn gullni meðalvegur.

Birtist fyrst í DV