„Við hjónin höfum sinnt, síðan 1986, 15 hektara skika í Mörk á landi sem Landgræðsla ríkisins á. Þar höfum við notið útiveru og náttúrunnar í ríkum mæli langt frá ys og þys borgarinnar, en líka lagt mikla vinnu í landgræðslu, skógrækt og girðingarvinnu. Land þetta er furðu margbreytilegt, sums staðar graslendi frá fornu fari en annars staðar eru sendin svæði frá því er allt blés upp á þessum slóðum þar til Landgræðslan fór að spyrna við fótum. Hvað sem við sáðum ár eftir ár á þessum sandflákum þá greri aldrei. En einn góðan veðurdag fyrir um 15 árum fengum við lúpínu hjá Landgræðslunni sem stakk upp á að við þektum þessa „auðnir“ með lúpínu innan um birkiplöntur sem við gróðursettum um leið. Og viti menn, þá tók landið stökkbreytingum til hins betra. Ég er því hlynntur lúpínunni EN – með stóru stóru „enni“: ÞAÐ MÁ EKKI SLAPPA AF. Það þarf að gefa sér tíma til að halda henni í skefjum á vorin, STÝRA útbreiðslunni!“
„Lúpínan er öflug landgræðsluplanta og hefur kosti sem slík. Hins vegar hefur ofnotkun og skefjalaus útbreiðsla í nafni skógræktar og landgræðslu víða útrýmt berjalyngi og fínlegum blómgróðri. Líffræðilegur fjölbreytileiki tapast og eftir stendur einhæf lúpínubreiða. Sífellt fleiri sveitarfélög skera nú upp herör gegn lúpínu en oft með litlum árangri enda vandaverk að eyða plöntunni án þess að drepa allan annan gróður. Segja má að allt sé reynt til að hamla útbreiðslu hennar – á Dalvík, í Fjarðabyggð, Hrísey, Húsavík, Hveragerði, Ísafjarðarbæ, Mosfellsbæ, Reykjavík, Skagaströnd, Stykkishólmi, Vogastapa – listinn er lengri. Vísindamenn hafa kynnt tillögur um útrýmingu plöntunnar og jafnvel Landgræðsla ríkisins er hætt að nota lúpínu sem landgræðslujurt nema á stórum samfelldum rofsvæðum. Það er þess vegna tímaskekkja að enn skuli menn leyfa sér að dreifa þessari ágengu plöntu á hálendinu og á friðlýstum svæðum. Ég er þeirrar skoðunar að það sé hervirki gegn náttúru landsins.“
