Þau bjuggu nálægt hvort öðru árum saman en það var ekki fyrr en þau voru bæði skilin sem þau kynntust í gegnum sameiginlega vini. Ástin greip þau fljótt heljartökum eftir skamman tíma sem góðir vinir með sameiginleg áhugamál.
Fjölskyldur þeirra voru sáttar við samband þeirra þrátt fyrir að tíu ára aldursmunur væri á þeim. Barbara var 53 ára en Benny var 63 ára.
Benny var vel efnum búinn en það var Barbara ekki.
Eftir að þau höfðu verið par í um eitt ár byrjuðu þau að búa saman í húsi Benny og ári síðar gengu þau í hjónaband.
Börnin hans tvö kröfðust þess að þau gerðu hjúskaparsáttmála þannig að Barbara myndi ekki erfa allar eigur hans ef hann félli frá.
Sinnti allri fjölskyldunni
Benny hafði efnast ágætlega með því að fjárfesta skynsamlega í fasteignum í gegnum fullorðinslífið. Fjármálin voru því í góðu lagi og hjónin gátu hætt að vinna þegar hann varð sjötugur og hún sextug.
Þau fóru að ferðast mikið, sóttu leikhús og léku golf. Allir voru sannfærðir um að þau smellpössuðu saman og nytu þess að vera saman.
Barbara var mikil fjölskyldumanneskja og hugsaði vel um barnabörnin sín og barnabörn Benny og hún gerði ekki upp á milli sinnar fjölskyldu og hans fjölskyldu.
Hún var hið ástkæra sameiningartákn fjölskyldunnar og höfuð hennar og hún naut þess í botn.
Þetta er meðal þess sem gerir að verkum að engin í fjölskyldunni eða vinahópnum skilur af hverju hjónabandið endaði svo hörmulega.
Til Flórída
Árið 2009 ákváðu hjónin að skipta kalda loftslaginu í Oklahoma út með sólskinsríkinu Flórída. Þau seldu húsið sitt og keyptu mörg hundruð fermetra einbýlishús við Goodman Avenue 200 í bænum Lake Alfred í Flórída.
Sonur Barböru frá fyrra hjónabandi, Steven, bjó í bænum ásamt eiginkonu sinni og tveimur börnum og Barbara vildi gjarnan vera nærri þeim.
Nýja húsið var svo stórt að það var nóg pláss þegar ættingjarnir frá Oklahoma komu í heimsókn.
Hjónin voru fljót að laga sig að nýja samfélaginu og nágrannar þeirra voru sannfærðir um að þau hefðu það gott.
Þau voru félagslynd, nutu lífsins og hvors annars. En eins og flestir vita, þá er raunveruleikinn ekki alltaf eins fallegur og hann virðist á yfirborðinu.
Illt í hálsinum
Í desember 2011 fóru Barbara og Benny í tveggja vikna heimsókn til Pam, dóttur Benny, og eiginmanns hennar, Gary Harris, í Oklahoma.
Heimsóknin var góð og allt lék í lyndi og áður en hjónin fóru aftur heim til Flórída sagði Barbara að hún hefði fundið „heimsins besta mann“ í Benny.
Þegar þau voru farin heim til Flórída töluðu Pam og Gary um hversu yndislegt það væri að Benny væri svona hress og kátur þrátt fyrir að vera orðinn 77 ára.
Aldurinn virtist ekki há honum neitt og hann hafði sagt Pam og Gary hversu glöð þau Barbara væru yfir að hafa flutt í hlýrra loftslag.
Það voru engin merki um að eitthvað væri að hrjá Benny líkamlega eða andlega.
Það kom Pam því mjög á óvart þegar hún fékk sms frá Barböru þann 3. janúar 2012 eftir að hún hafði árangurslaust reynt að ná sambandi við föður sinn daginn áður. Barbara skrifaði að Benny væri veikur en ekki lífshættulega. Honum væri svo illt í hálsinum að hann gæti hvorki hringt né skrifað til Pam eða annarra.
Pam fannst undarlegt að faðir hennar gæti ekki skrifað skilaboð til hennar vegna hálsbólgu. Hún ræddi þetta við Gary sem róaði hana með því að Benny myndi örugglega ná sér fljótt, hann væri í góðu formi.
Næstu daga sendi Pam reglulega sms til Barböru til að spyrjast fyrir um heilsu Benny. Hún fékk að vita að hann hefði fengið sýkingu sem olli því að raddböndin bólgnuðu með þeim afleiðingum að hann missti röddina. Barbara skrifaði einnig að Benny þyrfti algjöra ró til að geta náð sér af þessu. Þetta fannst Pam hljóma skynsamlega.
Flutti aftur til baka
Þegar nágrannar hjónanna og vinir þeirra í Lake Alfred spurðu Barböru hvar Benny væri sagði hún þeim hinar undarlegustu sögur.
Einn daginn sagði hún að hann hefði stungið af með ástkonu sinni en daginn eftir sagði hún hann liggja á sjúkrahúsi vegna ofkælingar.
Hver lygin tók við á fætur annarri og sögurnar urðu sífellt ótrúlegri.
Eftir tvo mánuði sagði hún syni sínum, Steven, að Benny hefði farið til langdvalar hjá fjölskyldu sinni í Oklahoma og að hann kæmi kannski ekki aftur til hennar. Þetta fannst Steve ósennilegt því hann hafði aldrei heyrt Benny nefna að hann vildi flytja aftur til Oklahoma, þvert á móti elskaði hann að búa í Flórída.
Steven átti sífellt erfiðara með að trúa því sem móðir hans sagði og í byrjun mars hringdi hann í Pam og sagði: „Pam, ég veit ekki hvernig ég á að segja þetta en ég held að faðir þinn sé í Oklahoma og ég get ekki skilið ef hann hefur ekki haft samband við þig. Ég er hræddur um að eitthvað hafi komið fyrir hann.“
Pam brá mjög við þetta því hún vissi að Benny myndi aldrei fara til Oklahoma án þess að heimsækja hana. Hún undraðist einnig þessi undarlegu skilaboð sem Barbara hafði sent henni varðandi heilsufar Benny. Hún ákvað því að hringja í Barböru.
Mesta áfall lífsins
Þegar hún ræddi við Barböru varð hún fyrir stærsta áfalli lífsins þegar Barbara sagði skyndilega: „Faðir þinn veiktist og hann er dáinn. Ég er búin að losa mig við líkið en ég vildi ekki segja neitt því ég var hrædd um að þið yrðuð leið.“
Áður en samtalinu lauk sagði Barbara að hún hefði grafið Benny í matjurtagarðinum bak við húsið. Benny elskaði þann stað að hennar sögn sem og grænmetið úr garðinum. Þess vegna hafi hún grafið hann þar.
Pam hringdi í Sonya, dóttur Barböru, sem bjó í Flórída til að spyrja hana hvort móðir hennar væri gengin af göflunum. Sonya fór rakleiðis til móður sinnar og eftir stutt samtal óku þær saman til næstu lögreglustöðvar.
Art Bodenheimer tók á móti þeim þar og í fyrstu var hann mjög vantrúaður á játningu Barböru. Hann hélt að hún glímdi kannski við elliglöp og að játningin væri eitthvað sem hún gerði sér bara í hugarlund. En Barbara var alveg skýr í hugsun og minnið olli henni engum vandamálum.
Skotinn í höfuðið
En Barbara var alls ekki hætt að ljúga og nú laug hún lögreglumennina fulla. Hún sagði þeim að Benny hefði dottið í baðkarinu klukkan sjö að morgni þann 2. janúar en að hún hefði ekki fundið líkið fyrr en klukkan 11.
Hún sagði að mikið blóð hefði verið inni á baði og því hafi hún dregið lík Benny út í garð á teppi. Hún hafi síðan grafið hann í matjurtagarðinum en hafi skammast sín of mikið til að segja frá þessu. Þess vegna hafi hún fundið upp á ýmsum sögum um hvað hefði komið fyrir hann.
Lögreglan gróf líkið upp og þá kom í ljós að því hafði verið pakkað inn í plast og þess utan hafði Benny verið bundinn á höndum og fótum. Krufning leiddi í ljós að hann var með skotsár á höfðinu.
Barbara sagði að það væri vegna þess að hann hefði tekið eigið líf. En skotsárið var á stað sem var útilokað að hann hefði getað náð til með byssunni.
Benny var líka með gangráð sem stoppaði klukkan 03.15 nóttina sem hann lést. Hann gat því ekki hafa dáið klukkan sjö um morguninn.
Skuggaleg fortíð
Það stóð ekki steinn yfir steini í frásögnum Barböru og hún var því handtekin, grunuð um morð. Lögreglan fann morðvopnið, 22 kalibera skammbyssu, í svefnherberginu hennar.
Hún hafði stolið byssunni úr vopnaskáp hjá Pam og Gary þegar hún var þar í desember. Þess vegna var morðið ekki nein skyndiákvörðun, það hafði verið skipulagt út í ystu æsar.
Við rannsókn málsins kom í ljós að Barbara var ekki sú elskulega amma sem allir töldu hana vera. Margt skuggalegt leyndist í fortíð hennar.
Hún hafði meðal annars verið dæmd í fimm ára fangelsi 1988 fyrir að hafa dregið sér sem svarar til um átta milljóna íslenskra króna frá vinnuveitanda sínum.
Dómurinn
Barbara sat í gæsluvarðhaldi í tvö ár eða þar til ákæran á hendur henni var loks tekin fyrir hjá dómstóli í Oklahoma. Hún hélt statt og stöðugt fram sakleysi sínu.
Kenning saksóknara var að hún hefði skotið Benny klukkan 03.15 aðfaranótt 2. janúar en það var þá sem gangráðurinn hans stoppaði.
Barbara hélt áfram að koma með ótrúlegar frásagnir sem voru ekkert annað en hver lygin á fætur annarri.
Í apríl 2014 var hún dæmd í ævilangt fangelsi án möguleika á náðun.
Hún afplánaði dóminn ekki lengi því hún lést af völdum hjartaáfalls í Lowell fangelsinu í bænum Leesburg í lok febrúar 2015.
