Mestu hryðjuverk sem unnin hafa verið á íslenskri náttúru tengjast innflutningi á minkum frá Noregi upp úr 1930. Menn vildu græða á minkaskinnum og komu sér upp búrum og hófu ræktun. Innan skamms sluppu fyrstu minkarnir út og voru fljótir að aðlaga sig íslenskri náttúru. Bændur áttuðu sig strax á því að mikið skaðræði væri af þessum skepnum. Minkar voru grimmir og laumuðu sér inn í hænsnakofa og alifuglabú og slátruðu öllum íbúum húsanna. Þeir drápu meiri fisk í ám og vötnum en stangaveiðifélagið á svæðinu. Æ síðan hafa landsmenn barist við minkinn með öllum tiltækum ráðum. Reynt hefur verið að eitra, leggja gildrur eða drepa hann með skotvopnum. En minkurinn var alltaf skrefi á undan veiðimönnum. Hann fjölgaði sér hratt og lagði sífellt undir sig ný lönd. Allt dýralíf í landinu gjörbreyttist. Æðarvarp lagðist víða af og fiskveiði minnkaði.

Fyrir allmörgum árum var aftur hafin ræktun á þessum dýrum. Menn vildu bjarga landbúnaðinum með nýrri búgrein og efla jafnvægi í byggð landsins. Gríðarlegt tap hefur verið á þessum rekstri og búum hefur fækkað mikið. Síðustu daga hafa fjölmiðlar rætt um slæma meðferð á minkum. Þeir kúldrast í litlum búrum og fá ekki að hlaupa frjálsir í iðgrænni náttúrunni og drepa fugla. Sjónvarpsþáttur á RÚV sýndi helvítis minkinn sem þolanda eða fórnarlamb í íslensku samfélagi. Lög voru brotin með því að leyfa honum ekki að lifa og þjóna eðli sínu. Dýrasálfræðingur sagði minkana taugaveiklaða og þunglynda og þess vegna stunduðu þeir sjálfsskaða.

Enginn minntist á skelfinguna í varplöndum landsmanna þegar minknum var sleppt lausum. Öll glæpaverk þessa náttúruskaðvalds voru gleymd og fyrirgefin þegar myndir voru birtar af sakleysislegum dýrum í þröngum búrum. Menn lokuðu augunum fyrir því mikla þjóðhagslega tjóni sem minkurinn hefur valdið. Íslendingar verða nú að bæta ráð sitt og sleppa öllum eftirlifandi minkum í minkabúum út í náttúruna þar sem þeir fá að lifa frjálsir og drepa allt kvikt. Koma verður til móts við réttmætar kröfur minkanna um frjálst og skemmtilegt líf og íslenskan ríkisborgararétt. Það er eina leiðin til að friðþægja dýraverndarsamtök og umboðsmann minka sem risið hafa upp honum til varnar. Í þessu máli eins og öðrum verða þjóðarhagsmunir að víkja fyrir sálarheill dýra.