Þetta eru venjur sem umheimurinn sé ekki endilega en þær endurspegla einhverskonar form þess hugarfars að lifa af en það hefur grafið sig djúpt í gegnum árin að sögn GE Editing.
Safna „maður veit aldrei“ hlutum – Margir geyma plastílát, poka eða leiðslur sem eru ekki lengur í notkun. Þetta snýst ekki um að setja allt á hvolf á heimilinu með þessu, heldur um öryggi. Þetta er afturhvarf til þess tíma þegar allt gat orðið nothæft.
Sektarkennd yfir að eyða peningum í sjálfa(n) sig – Þrátt fyrir að fjárhagsleg staða viðkomandi sé góð, þá finnst honum rangt að eyða peningum í hluti sem eru ekki nauðsynlegir. Yfirleitt gera þeir lítið úr því sem þeir keyptu eða sjá fljótlega eftir því þægindi og nautn eru enn óverðskulduð að mati viðkomandi.
Borða hratt – Fullorðnir, sem upplifðu matarskort á barnsaldri, borða oft hratt, ekki af græðgi heldur af eðlishvöt sem segir þeim að kannski sé ekki meiri matur til.
Finna til öryggis við að eiga smávegis af peningum – Það geta verið faldir seðlar í jakka eða fullt matarbúr. Þetta er nánast eins og smá helgiathafnir sem róa sálartetrið. Þetta snýst ekki um ofsóknaræði, heldur reynsluna af ótryggu ástandi.
Of mikill undirbúningur – Nesti er útbúið fyrir stutt ferðalög, landakort eru keypt eða prentuð út og það er farið margoft yfir allar áætlanir. Smávægileg mistök voru dýr þegar búið var við kröpp kjör og þess vegna er allt skipulagt út í ystu æsar.
Engin matarsóun – Allir matarafgangar eru frystir. Það virðist bara rangt að henda mat, ekki bara af fjárhagsástæðum, heldur einnig af virðingu fyrir verðmæti matar.
Erfitt að biðja um hjálp – Það er ríki tilfinning að vilja gera allt sjálfur. Það var nauðsynlegt í æsku en á fullorðinsárunum getur þetta orðið til þess að fólk einangrast og fær ekki stuðning þegar það þarf, þrátt fyrir að hann sé í boði.
