Listamaðurinn Egill Sæbjörnsson vakti furðu og hneykslun margra vegna sýningar sem hann tók þátt í á Kjarvalsstöðum árið 1998. Í einum salnum var sjónvarp þar sem mátti sjá Egil iðka sjálfsfróun og á einum vegg hékk stór mynd af kynfærum hans.
Rokkóperan Hárið var sett upp í Glaumbæ árið 1971. Fullt var út úr dyrum öll kvöld og margir spenntir fyrir að sjá ungu leikarana kviknakta í einu atriðinu. Ríkisútvarpið veitti þessu „klámi“ enga umfjöllun og Freymóður Jóhannsson listmálari sagði sýninguna „afar óheppilega fyrir þjóðina.“
Veggfóður erótísk ástarsaga, kvikmynd Júlíusar Kemp frá árinu 1992, fannst mörgum Íslendingum ansi djörf enda eru þar naktir líkamar sýndir á lostafullan hátt. Þurfti Júlíus að koma fram í fjölmiðlum og útskýra að ekki væri um klámmynd að ræða.
Hafpulsan, stytta eftir Steinunni Gunnlaugsdóttur, var afhjúpuð í Reykjavíkurtjörn í október síðastliðnum sem framlag til hundrað ára fullveldisafmælis Íslands. Tengdu margir verkið við reistan lim og urðu foj yfir því. Ekki var liðinn mánuður þar til skemmdarverk voru unnin á pulsunni og missti hún þar með reisn sína.
Hljómsveitin Tennurnar hans afa gerði garðinn frægan á níunda áratugnum og var brautryðjandi í íslensku rappi. Sumarið 1989 gerði lag þeirra La Barna allt vitlaust enda fjallaði það á ónærgætinn hátt um þungun. Eftir að það var spilað í útvarpi loguðu línurnar vegna reiðra innhringjenda sem kröfðust þess að lagið yrði bannað.
