Sara Pálsdóttir lögmaður fer hörðum orðum um stefnu og vinnubrögð barnaverndaryfirvalda í málum fósturbarna. Segir hún að slitið sé á nær öll samskipti við stórfjölskylduna hjá börnum sem þurfa að fara í fóstur vegna vímuvandamála foreldra.

Þetta kemur fram í grein Söru á Vísir.is.

„Mannréttindi fósturbarna á Íslandi eru fótum troðin af hálfu stjórnvalda. Þegar kemur að barnaverndarkerfinu, eru fósturbörn í reynd réttlaus og eiga sér ekki málsvara. Barnasáttmáli Sameinuðu Þjóðanna, sem hefur að geyma reglur um grundvallarmannréttindi barna, og hefur lagagildi á Íslandi, virðist hafa afar takmarkaða þýðingu innan barnaverndarkerfisins,“ segir Sara og lýsir því hvernig fósturbörn eru útilokuð frá lífi fjölskyldu sinnar:

„Börn sem hafa verið svipt blóðforeldrum sínum eða blóðforeldri, iðulega vegna áfengis- og vímuefnavanda foreldrisins, eru útilokuð með öllu út úr lífi foreldra sinna og fjölskyldu, afa og ömmu, frænku og frænda, jafnvel systkina. Börnum þessum er komið fyrir hjá nýrri fjölskyldu, fósturforeldrum og fá ekki að hitta blóðfjölskyldu sína lengur. Maður getur vart ímyndað sér sársaukann sem afar og ömmur finna fyrir, þegar þau eru útilokuð út úr lífi barnabarnanna sinna vegna tímabundinna veikinda barns þeirra (blóðforeldrisins). Hvað þá börnin sjálf sem hafa engan til að gæta sinna hagsmuna eða réttinda.

Barnaverndarkerfið á Íslandi er nefnilega þannig, að það er talið barni fyrir bestu, sem misst hefur foreldri sitt frá sér vegna veikinda foreldrisins, eða af öðrum ástæðum, að útiloka með öllu ekki bara foreldrið, heldur líka alla stórfjölskyldu barnsins, út úr lífi barnsins.“

Sara segir að þetta sé gert til að raska ekki ró og stöðugleika barnsins í fóstrinu. Venjan sé sú að þessi börn geti aðeins hitt foreldra sína tvisvar á ári og afa og ömmu aðeins einu sinni á ári. Segir Sara að stefna barnaverndarkerfisins hér í málefnum fósturbarna stríði gegn ákvæðum Barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna um að virða rétt barns til að viðhalda fjölskyldutengslum:

„Að leyfa barni að hitta foreldri sitt einungis tvisvar á ári og við þær aðstæður sem barnavernd býður upp á getur vart talist annað en mannréttindabrot gegn fósturbörnum og fjölskyldum þeirra. Yfirlýst og opinbert markmið stjórnvalda með slíkri umgengni brýtur í bága við reglur Barnasáttmálans, Mannréttindasáttmálans og Stjórnarskrár og yfirlýst markmið þeirra reglna, sem eru einmitt það að viðhalda fjölskyldutengslum og tryggja beina og reglulega umgengni barns við foreldri sitt eða foreldra.“