Súkkulaðisvindlarinn starfaði hjá Nóa-Siríus við gerð hins þekkta súkkulaðikex Malta. Hann var fimmtugur að aldri þegar málið kom upp í janúar árið 2000. Að sögn samstarfsfólksins var hann „óaðfinnanlegur starfsmaður; mætti vel, var duglegur og hvers manns hugljúfi.“
Maðurinn hafði fengið lömunarveiki á barnsaldri þegar hann bjó á Akureyri og örlaði því eilítið á spastískum einkennum í fari hans.
Upphaf málsins má rekja til þess dags þegar súkkulaðisvindlarinn mætti hálfgrátandi til starfa í sælgætisverksmiðjuna. Þegar verksmiðjustjórinn kom til hans sagði hann að dóttir sín hefði slasast alvarlega í bílslysi og lægi milli heims og helju á spítala. Hún var þá búsett í Stokkhólmi. Bar hann sig mjög illa og fór það ekki fram hjá öðru starfsfólki sem sýndi honum samúð og stuðning.
Viku síðar kom súkkulaðisvindlarinn aftur grátandi til vinnu og tilkynnti samstarfsfólki sínu að móðir hans hefði fallið sviplega frá. Harminum var alls ekki lokið. Tveimur dögum eftir „andlát móðurinnar“ átti dóttirin að hafa látist á skurðarborði í Svíþjóð eftir bílslysið. Átti hún að liggja þar háls- og hryggbrotin og með ónýt nýru.
Í grein DV þann 11. janúar segir:
„Mitt í öllum grátnum yfir volgum Malta-bitunum í verksmiðjusal Nóa-Siríus gat maðurinn þó stunið því upp að hann saknaði mjög seinni eiginkonu sinnar sem lést úr krabbameini eftir aðeins 8 mánaða hjónaband. Hafði hann á orði að nú hefði verið gott að hafa hana sér við hlið.“
Nú fannst starfsfólkinu nóg um. Kleenex og klapp á bakið dygði ekki lengur. Því var söfnun komið á fót innan fyrirtækisins fyrir manninn. Skrifaði Örn Ottesen fjármálastjóri þá ávísun upp á 200 þúsund krónur til að maðurinn kæmist til Svíþjóðar.
Starfsfólkið skaut saman 96 þúsund krónum fyrir súkkulaðisvindlarann og stjórnendur fyrirtækisins lofuðu að jafna það krónu fyrir krónu. Auk þess gáfu foreldrar starfsfólksins í söfnunina. Var takmarkið að safna alls 500 þúsund krónum. En þá komst upp um svindlarann.
Það runnu tvær grímur á Örn þegar svindlarinn sagði honum að móðir hans hefði verið jörðuð í skyndingu. Honum þótti flýtirinn óeðlilegur og bað því verksmiðjustjórann að hringja í Fossvogskapellu til að spyrjast fyrir um útförina. Þar var engin jarðarför í gangi og enginn kannaðist við að þar ætti að jarða umrædda konu.
„Það er að sjálfsögðu háalvarlegt mál þegar fólk tekur upp á því að leika sér á þennan hátt með tilfinningar annarra,“ sagði Örn við DV á sínum tíma. „Maðurinn átti samúð allra hér enda er ég á því að hann ætti að fá verðlaun fyrir leiklist, þvílík var frammistaða hans.“
Súkkulaðisvindlarinn viðurkenndi brot sín þegar DV hafði samband við hann.
„Ég verð að leita mér hjálpar. Þetta er eitthvað sjúklegt sem ég ræð ekki við. Mig vantaði peninga og því spann ég söguna upp.“
