Ég veit ekki alveg hvernig ég á að koma þessu frá mér… en ég missti pabba minn 18. júní síðastliðinn. Hann var búinn að berjast í rétt tæplega tvö ár við krabbamein þegar hann kvaddi þennan heim. Þann 23. júní 2015 breyttist líf mitt og ég hafði ekki hugmynd þann dag hvað það myndi síðan koma til með að breytast mikið og að ég myndi síðan missa pabba minn.
Þetta byrjaði allt saman eins og kom fram að ofan, kvöldið 23. júní 2015, við vorum nýbúin að vera í mat hjá mömmu og pabba (eins og nánast annan hvorn dag) og mamma hringir í mig og segir mér að pabbi hafi fallið í gólfið og hefði fengið flogakast og sjúkrabíllinn væri kominn og farinn og væri á leiðinni upp á spítala.
Áður en þetta allt byrjaði um kvöldið var ég mjög spennt að fara heim eftir matinn hjá mömmu og pabba, því við Arnór vorum búin að taka hliðina af rimlarúminu hans Óla Freys og við vorum svo spennt að sjá hvernig það myndi ganga fyrir hann að sofa. Þegar mamma hringdi í mig þá breyttist það fljótt og ég brunaði upp á spítala. Þarna var ég ólétt af Elínu Köru, komin 6 mánuði á leið og Óli Freyr var 18 mánaða.
Ég gerði mér eiginlega ekki grein fyrir því fyrr en núna eftir á að veikindi pabba höfðu mikil áhrif á mig sem móður. Alveg síðan pabbi veiktist og það kom í ljós að hann væri með ólæknandi sjúkdóm sem sigrar alltaf á endanum þá hefur líf mitt verið einn stór rússíbani. Ég vissi alveg að þetta væri allt saman að hafa mjög mikil áhrif á líf mitt en ég gerði mér ekkert endilega grein fyrir því að ég væri ekki sama mamman og ég hefði verið ef allt þetta hefði ekki verið í gangi.
Ég trúi því samt varla hvað það gerðist margt jákvætt og skemmtilegt líka á þessum tíma, ég og Arnór útskrifuðumst bæði úr okkar námum og héldum útskriftarpartý, við giftum okkur, héldum svo brúðkaupspartý 8 mánuðum seinna, við keyptum okkur íbúð og margt fleira.
Veikindin hans pabba voru mjög yfirgnæfandi í þessu öllu saman. Upprunalega ætluðum við að gifta okkur 17. júní 2017, en ákváðum að gera það 26. ágúst 2016, því ég vissi að það væru miklar líkur á að pabbi yrði ekki með okkur enn þá 17. júní 2017 og í dag er ég rosalega þakklát að við drifum í þessu því pabbi var með okkur á stóra deginum og fyrir það verð ég alltaf ótrúlega þakklát og glöð með <3
En komum okkur að efni þessarar færslu….ég fór að spá í því allt í einu hvað þetta hefur haft mikil áhrif á mig sem mömmu. Ég man að áður en pabbi veiktist þá var ég súpermamma, ég var mjög þolinmóð gagnvart Óla Frey og hann var ekki nema 12 mánaða þegar við ákváðum að reyna aftur og mánuði eftir það þá var Elín Kara komin undir og ég gat ekki beðið. Ég var svo mikið til í þetta allt saman.
En það breyttist allt þegar pabbi veiktist. Fyrstu mánuðirnir voru svo sem „ok“ þar sem hann fékk ekki nákvæma greiningu fyrr en um 8 mánuðum eftir að hann veiktist og þangað til þá vonaði maður að þetta væri ekki svo alvarlegt. En eftir að nákvæm greining lá fyrir þá fór ég á google og það sem ég sá var ekki gott. Ég googlaði og ég googlaði og allar heimildir sem ég fann sögðu það sama. Þannig að ég vissi það að meðal lífslíkur eftir nákvæma greiningu væru um 14 mánuðir. Í pabba tilfelli voru þetta um 16 mánuðir.
Eftir að ég vissi það að þetta væri svona alvarlegt þá einhvern veginn breyttist allt. Þráðurinn minn var styttri, ég var minna þolinmóð gagnvart börnunum mínum og ég bara breyttist. Fór minna og minna að hugsa um útlitið og um sjálfa mig. Hætti að nenna neinu.
Fyrir utan það að ég geri mér alveg grein fyrir því að ég er svolítið búin að loka mig af síðustu mánuðina, þá var það ekki fyrr en núna eftir að pabbi lést sem ég gerði mér grein fyrir því að síðustu mánuðirnir í lífi barnanna minna hafa verið frekar slæmir gagnvart þeim. En, ég veit alveg að það er skiljanlegt, en ég fékk samt sting í hjartað að hugsa til þess hvernig lífið væri búið að vera ALLT öðruvísi ef pabbi hefði ekki veikst. Við værum ein stór hamingjusöm fjölskylda núna í ferðalaginu sem við erum í, en í staðinn vantar pabba og ég er enn að reyna að læra lifa með þessu og ég á langt í land….
Það sem verst er, við vorum að flytja og fegnum íbúðina okkar afhenta 15 júlí, aðeins tæpum mánuði eftir að pabbi lést, þannig að síðustu vikurnar hafa farið í flutningana og börnin enn og aftur ekki að fá næga athygli né skemmtunina sem þau eiga skilið í sumarfríinu sínu!
Núna næstu dagana verðum við fjölskyldan saman í útilegu og mitt eina markmið hérna er að hugsa um börnin mín, rækta sambandið mitt við þau og reyna að vera betri mamma og læra að lifa með þessari sorg sem býr í hjarta mínu en vera samt góð mamma á sama tíma.
Ég er alls ekki að segja að börnin mín hafi það ekki gott, þau er mjög hamingjusöm og fá alla mína ást og umhyggju, en samt sem áður er þráðurinn minn styttri og það er svo margt sem ég hefði viljað gera með þeim í sumar, t.d. fara í göngutúr daglega (það er eitthvað sem ég gerði alltaf þegar Óli Freyr var lítill en hætti þegar pabbi veiktist) , fara í húsdýragarðinn, fara oft í sund og svo framvegis….
En ég veit að þetta virkar þannig að maður tekur einn dag í einu og ég er að gera það. Ég er enn á því stigi að þetta er það erfitt að mig langar oft bara að loka mig af inn í herbergi og fá frið öðru hvoru en ég veit að þetta mun vera auðveldara með tímanum.
Eitt veit ég, það er að ég elska börnin mín meira en allt í öllum heiminum og það er ekkert sem ég myndi ekki gera fyrir þau og þess vegna ætla ég að reyna taka mig á núna og reyna að komast á betri stað. Við lifum bara einu sinni og við verðum að reyna njóta lífsins á hverjum degi, alveg sama hvað það getur verið erfitt oft á tíðum.
Pabbi elskaði að lesa það sem ég skrifa, honum fannst ég svo góður penni og það er það sem hvetur mig áfram. Ég hafði hugsað mér að hætta að blogga og snappa og hætta bara yfirhöfuð að vera virk á samfélagsmiðlum. EN, ég veit að það er ekki það sem pabbi hefði viljað og því ætla ég að halda áfram.
Núna eru eflaust einhverjir sem eru að fylgjast með mér á Snapchat sem hafa hugsað með sér “vá hvað hún er bara hress miðað við aðstæður” ,en ég hef sagt það áður og ætla segja það aftur, það sem fólk sér á Snapchat er það sem fólk kýs að setja þar inn. Ég kýs að vera ekki að koma inn á Snapchat þegar ég er leið (eða það er alveg einstaka sinnum) heldur reyni ég að nota snappið í allt það jákvæða og mér finnst það hafa hjálpað mér.
Ég er svo innilega tilbúin að kveðja árið 2017, en þó er margt spennandi sem á eftir að gerast áður en því lýkur: Elín Kara mín er að byrja á leikskóla núna 21. ágúst, ég og mamma erum að fara til Glasgow í september, ég og Arnór förum í smá brúðkaupsferð til Belfast í október… bara svo eitthvað sé nefnt! En árið 2017 er og verður alltaf árið sem pabbi dó. Ég ætla reyna eins og ég get að taka 2018 með trompi og njóta lífsins.
Snapchat & Instagram: tinnzy88
Hér er hægt að nálgast upprunalegu færsluna.
