Það var ákveðið horn í skólabókasafni Rimaskóla sem var bókstaflega lesið upp til agna af undirritaðri og bekkjarsystrum rétt fyrir aldamót. Þarna var auðvitað byrjað á öllu sem varðaði dulspeki, drauga, draumráðningar og tarot. Við vorum á snemmgelgjunni, skíthræddar og spenntar yfir framtíð sem við vildum að kæmi helst strax í gær. Auðvitað leituðum við svara við hinu órökrétta í órökréttum bókum.
Hvers vegna var hægt að fá hugboð upp úr þurru, voru til ástargaldrar? Af hverju dreymdi okkur öll að við værum ber að neðan á mannamótum eða værum að missa tennur?
Síðan hittumst við heima hjá einhverju skilnaðarbarninu í bekknum, fórum í andaglas og þær sem voru aðeins frakkari í hópnum tóku gjarnan stjórnina og fóru með restina af hópnum í ferðalag um framtíðarörlög og dánardægur. Gamlar marineraðar frænkur með varalit á tönnunum heimsóttu okkur að handan með skilaboð um strákana í bekknum. Við settum á okkur svartan eyeliner, horfðum á The Craft og ímynduðum okkur að við værum nútímalegar nornir. Hefðum einhvern kraft sem enginn annar vissi af.
Hundrað árum seinna, eða kannski svona tuttugu og fimm árum seinna, birtist Tiktok. Galdra-tok var auðvitað æðislegt andsvar fyrir kvíðna kynslóð kvenna sem hafði einfaldlega ekki efni á því að vera stöðugt í hjá sálfræðingum að djúpkryfja vanlíðan sem var fóðruð á samfélagsmiðlum, samanburði og áldósum með koffínskömmtum sem hefðu verið dagskammtur fyrir heilt verkamannaþorp fyrir fimmtíu árum. Þetta snerist ekki lengur um stjörnumerkið þitt, að þú værir hrútur í rísandi krabba. Nei. Þetta snerist um að þú værir þessi erkitýpa, að þetta væri plánetan þín og að þú værir svona norn. Að þú værir fædd á þessum stað á jörðinni og að í Bandaríkjunum væri einstaklingur sem gæti boðið þér einkatíma þar sem viðkomandi gæti sagt þér hvers vegna þú ert nákvæmlega eins og þú ert. Svo gastu keypt með þessu heilan lífsstíl sem snerist um lífræn efni, ákveðnar neysluvenjur og hugvíkkandi efni. Þú þurftir ekki að leita inn á við. Markaðsöflin voru búin að finna þig.
Fyrir þrjátíu árum átti fólk miðilsfundi á kassettu. En tæknin gleymir engum og ekki einu sinni draugum. Galdrarnir virðast alltaf grípa þá sem geðheilbrigðisþjónustan sleppir.
Svo mætti ég í viðtalstíma hjá tannlækninum mínum í morgun.
Þú ert að gnísta tönnum í svefni, sé ég. Ég kinkaði kolli, úttauguð í háskólanámi. Hann benti mér á röntgenmynd sem afhjúpaði einhverja vöðva sem voru í fantaformi – vöðva sem áttu víst að vera í lélegu formi hjá heilbrigðu fólki. Vöðva sem gáfu til kynna að ég gæti bitið í sundur bíl á góðum degi.
Kannski eru þetta ekki galdrar eftir allt saman. Gögnin um geðheilbrigðið eru alls staðar, hvort sem þau heita röntgenmyndir, ofvirkir vöðvar eða algóritmi á Tiktok.
