Bæði Kínverjar og Alþjóðaheilbrigðisstofnunin WHO hefðu getað brugðist fyrr við til að reyna að koma í veg fyrir þær miklu hörmungar sem heimsfaraldur kórónuveirunnar er. Þetta hefði þurft að gera um leið og faraldurinn fór að láta á sér kræla. Þetta er niðurstaða óháðrar sérfræðinganefndar sem hefur skoðað upphaf faraldursins í Kína.

Í skýrslu nefndarinnar segir að þegar horft er til baka sé greinilegt að fjöldi smita, á upphafsdögum faraldursins, var meiri en tilkynnt var. „Að miklu leyti falinn faraldur bætti á alþjóðlega útbreiðslu hans,“ segir meðal annars í skýrslunni.

Það eru Helen Clark, fyrrum forsætisráðherra Nýja-Sjálands, og Ellen Johnson Sirleaf, fyrrum forseti Líberíu, sem fara fyrir nefndinni.

Að mati nefndarinnar var mögulegt að bregðast hraðar við „skýrum merkjum“. Fram kemur að ekki liggi fyrir af hverju neyðarnefnd WHO hafi ekki fundað fyrr en 22. janúar 2020 vegna málsins. Einnig furðar nefndin sig á að WHO hafi ekki lýst því yfir fyrr en 30. janúar 2020 að um alþjóðlegt heilbrigðisvandamál væri að ræða. WHO notaði síðan ekki orðið faraldur fyrr en 11. mars 2020.

Nefndin segir einnig að grípa hefði átt til þeirra aðgerða, sem gripið var til í mörgum ríkjum vorið 2020, alls staðar þar sem hætta var á smiti.

WHO hefur áður verið gagnrýnt fyrir að hafa ekki lýst kórónuveirufaraldurinn sem alþjóðlega heilsufarsógn nægilega snemma. Sagt hefur verið að WHO hefði átt að útskýra hættuna sem stafaði af veirunni og mæla með notkun andlitsgríma.

Veiran uppgötvaðist fyrst í milljónaborginni Wuhan í Kína í desember 2019. Hún barst síðan út um allan heim og hefur nú orðið að minnsta kosti tveimur milljónum manna að bana og um 100 milljónir hafa smitast af henni svo staðfest hefur verið. Flestir sérfræðingar eru þó sammála um að mun fleiri hafi smitast.