Ég var alinn upp í Sigtúninu rétt hjá æfingasvæði Knattspyrnufélagsins Fram fyrir neðan gamla Sjómannaskólann. Draumur minn var að verða heimsþekktur knattspyrnumaður svo að ég dvaldist löngum stundum á Framvellinum. Mér til ólýsanlegrar sorgar var ég afspyrnulélegur í fótbolta. Mig skorti eðlilega samhæfingu útlima, höfuðs og bols. Ég gat ekki haldið knetti á lofti með nokkrum snertingum heldur hljóp hann frá mér eins og óþægt barn. Yfirleitt lenti ég í ruslflokknum sem enginn vildi hafa í liði með sér.

Þetta voru sárustu vonbrigði æskunnar. Ég hætti að mæta á æfingar en var áfram Framari í hjartanu. Maður getur skipt um konu, en það er ekki hægt að skipta um fótboltalið.

Þrátt fyrir þessar ófarir gerðist ég mikill áhugamaður um fótbolta. Ég hélt með Fram, þýska landsliðinu, Bayern Munchen og Tottenham Hotspurs. Á langri ævi hef ég eytt gríðarlegum tíma að fylgjast með alls konar fótboltakeppnum.

Með árunum hefur knattspyrnan orðið sífellt leiðinlegri. Í lok keppnistímabils eru heilu og hálfu liðin komin á meiðslalista vegna vaxandi ofbeldis sem dómarar láta óátalið. Leikmenn eins og Maradona eða Pele gætu ekki blómstrað í fótboltanum í dag. Þeir yrðu miskunnarlaust sparkaðir niður af geðstirðum hollenskum steratröllum. Alls konar leikaraskapur er leyfður. Menn falla eins og riðuveikar rollur við minnstu snertingu til að fiska fríspörk eða víti. Sjónvarpsdómgæsla (VAR) hefur endanlega drepið skemmtanagildi leiksins. Dómarar dæma á brot sem þeir sjá ekki fyrr en í tíundu endursýningu. Rangstöðudómar eru orðnir jafn torræðir og véfréttin í Delfí. Innan vítateigs ættu leikmenn að vera handleggjalausir því að allt kostar víti. Menn reyna af alefli að tefja leikinn með leikrænum tilburðum. Óheiðarleiki blómstrar eins og alls staðar þar sem peningar hafa tekið völdin. VAR hefur murkað lífið úr hraðri framvindu leiksins.

Maður þakkar fyrir að hafa fengið að kynnast snillingi eins og Maradóna og fagnar því að hann skyldi ekki þurfa að sjá þessa niðurlægingu fótboltans.