

Jódís Skúladóttir lögfræðingur, fyrrum þingmaður Vinstri grænna og fjögurra barna móðir er einnig mikill lestrarunnandi og les jafnvel bækur aftur og aftur.
Jódís er lesandi DV.
Núna er ég að lesa Aðventu eftir Gunnar Gunnarsson. Það er ein af mínum mörgu jólahefðum að lesa þessa yndislegu bók á hverju ári fyrir jólin.

Ég hef nýlega lokið við bækurnar Fuglinn í fjörunni og Kvein gráhegrans eftir Ann Cleeves. Mér fannst þær fínar, enskar glæpasögur sem taka fjölbreytileikann til umfjöllunar og gera það fallega.


Nei ég get ekki sagt það, ég er mikil alæta á bækur og lýk oftast við þær bækur sem ég byrja á.
Mér finnst best að lesa heima á kvöldin en eftir að hljóðbækur urðu aðgengilegri nýt ég góðra bóka hvar og hvenær sem er.
Það var mikið lesið fyrir mig þegar ég var barn, mamma las til dæmis Vísnabókina og Ævintýrabækur Enid Blyton, afi las fyrir mig bækurnar um Elías og Pál Vilhjálmsson og amma las bækur Guðrúnar Helgadóttur fyrir mig. Ég elskaði að láta lesa fyrir mig sem barn og suðaði mikið um það. Ég á skemmtilega minningu frá því einu sinni þegar amma og afi dvöldu hjá okkur eins og alltaf yfir jólin. Amma var að byrja að lesa bók sem hún hafði fengið í jólagjöf og var ævisaga Önnu frá Suðurey í Noregi. Ég bað hana að lesa fyrir mig og við urðum jafn heillaðar af bókinni sem hún lauk við að lesa upphátt þó að þetta væri alls ekki saga fyrir börn. Ég las svo mikið sjálf og man ég þá mest eftir bókum Astrid Lindgren.

Ég er ekki byrjuð á jólabókunum þetta árið en ég er spennt fyrir nöfnunum Katrínu Júlíusdóttur og Katrínu Jakobsdóttur og hlakka til að lesa bækur þeirra. Einnig er ég spennt fyrir bókinni Piparmeyjar sem kom út núna fyrir jólin.

Ég á erfitt með að velja mér uppáhalds bók því þær eru svo ótal margar. Þær bækur sem ég hef lesið aftur og aftur í gegnum tíðina eru Ísfólkið en fáar bækur hafa fylgt mér og mótað mig eins mikið og þær. Ísfólkið hefur oft verið talað niður og kallaðar „húsmæðraklám“ en í raun eru þær einfaldlega magnaðar manneskjusögur með innsýn í pólitíska sögu Norðurlanda. Þess utan hef ég sjálfsagt oftast lesið bækurnar Menn og múrar eftir Hiltgunt Zassenhaus, Dauðabúðirnar við Kwai-fljót eftir Ernest Gordon og Tíðindalaust á vesturvígstöðvunum eftir Erich Maria Remarque. Biblían er svo sú bók sem ég gríp aftur og aftur og þó að ég lesi hana ekki frá upphafi til enda í hvert sinn þá er hún alltaf nálægt mér.


Já ég á marga uppáhalds höfunda, bæði lifandi og látna. Fyrst nefni ég okkar nóbelsskáld Halldór Kiljan Laxness en ég byrjaði að lesa Laxness sem unglingur og hann hefur fylgt mér alla tíð. En hvernig á ég að velja einn höfund?, Guðrún frá Lundi, Tryggvi Emilsson, Auður Haralds, Margit Sandemo, David Attenborough, Stieg Larson, George R. R. Martin, Ágústínus kirkjufaðir, Bergrún Íris Sævarsdóttir, Lilja Sigurðardóttir, Steindór Ívarsson og fleiri og fleiri. Þetta er eins og að velja eina uppáhalds bók, ég einfaldlega get það ekki því höfundar eru svo ólíkir og öll þau sem ég hef talið upp hafa á einn eða annan hátt auðgað líf mitt með textasmíðum sínum.
Fyrir utan þær sem ég hef áður minnst á langar mig að nefna Dagbók Önnu Frank, Fátækt fólk eftir Tryggva Emilsson, Vald hégómans eftir Martein frá Vogatungu og Nýja testamenti biblíunnar.



Biblíuna, hvort sem fólk trúir eða ekki er boðskapurinn sannur og á ekki síður við í dag.