Það var að morgni 15. janúar 1947 sem Betty Bershinger fór í morgungöngu með þriggja ára dóttur sína. Þegar þær voru á göngu sá hún eitthvað, sem virtist líkjast gínu úr verslun, liggjandi í grasinu. Þegar hún kom nær varð hún fyrir miklu áfalli. Þetta var lík sem hafði verið skorið í tvennt og allt blóð tekið úr því. Þetta var Elizabeth.
Handleggirnir höfðu verið settir yfir höfuðið og fæturnir settir í undarlega stellingu. Fjöldi líffæra Elizabeth, þar á meðal þarmarnir, höfðu verið settir á neðri hluta líkamans, rétt fyrir neðan bakið.
En þar með var hryllingnum ekki lokið því Betty sá að kjötstykki höfðu verið skorin úr lærunum og brjóstunum. Maginn var fullur af saur en það vakti upp vangaveltur um hvort Elizabeth hefði verið neydd til að borða saur áður en hún var drepin. Þetta eitt og sér ætti að hafa verið nóg til að málið vekti mikla athygli en það enn eitt atriði sem varð til þess að morðið endaði í sögubókunum sem eitt hryllilegasta morð sögunnar í Bandaríkjunum eftir síðari heimsstyrjöldina.
Morðinginn hafði skorið andlit Elizabeth út frá báðum munnvikum og þannig búið til „brossvip“ á líkinu.
Lögreglan komst fljótt að þeirri niðurstöðu að morðið hefði verið framið annars staðar því ekki einn einasti blóðdropi fannst á vettvangi.
Líkið bar þess einnig merki að hafa verið þvegið áður en því var komið fyrir í þessari skelfilegu stellingu.
Lögreglan lagði mikinn kraft í rannsóknina, bæði til að finna morðingjann og til að komast að hvert fórnarlambið væri.
Elizabeth hafði verið handtekin fyrir að drekka áfengi þegar hún var undir lögaldri og því voru til myndir og fingraför af henni hjá lögreglunni. Það liðu aðeins 56 mínútur frá því að líkið fannst þar til búið var að slá því föstu að líkið væri af henni.
Dagblöðin í Los Angeles höfðu að vonum mikinn áhuga á málinu og nefndu Elizabeth fljótlega „Black Dahlia“ en viðurnefnið var vísun til þess að hún var þekkt fyrir að klæðast svörtu og vegna stórmyndarinnar „Blue Dahlia“ sem var gríðarlega vinsæl á þessum tíma.
Þar sem málið innihélt bæði sjokkerandi og óvenjulega hluti höfðu dagblöðin mikinn áhuga á því og að halda því lifandi eins lengi og hægt væri. Þau vörpuðu fram getgátum um hver gæti verið morðinginn og um lífsstíl Elizabeth.
Sum blöð sögðu Elizabeth hafa verið upprennandi stjörnu en aðrir sögðu hana vera barnalegan lukkuriddara.
Önnur og virtari blöð lögðu vinnu í að kafa ofan í fortíð hennar. The New York Times sagði hún hafi verið fjarri því að vera upprennandi stjarna, leikkona, eða hafi ætlað að verða það. Blaðið sagði að ekkert hafi bent til að hún hafi svo mikið sem leikið í aukahlutverki.
Þar sem líkið fannst í stellingu sem var sögð vera „ögrandi og kynferðisleg“ veltu margir því fyrir sér hvort Elizabeth hefði verið drepin af einhverjum sem hún átti í ástarsambandi við.
Meðal annars var því velt upp að hún hefði átt fjölda ástmanna og að hún hefði starfað sem vændiskona á kvöldin. En þetta voru bara vangaveltur.
Los Angeles Times velti því fyrir sér hvort morðið væri afleiðing kynlífsleiks sem hefði farið úr böndunum.
Eina vísbendingin, auk líksins, var skófar eða öllu heldur hælfar og sementspoki sem innihélt blóðugt vatn. Lögreglan komst fljótlega að því að pokinn hefði verið notaður til að flytja líkið og að skófarið hlyti að vera eftir morðingjann.
Krufning leiddi í ljós að Elizabeth hafði verið þvegin með bensíni, líklega til að reyna að fjarlæga öll lífræn ummerki eftir morðingjann. Hún leiddi einnig í ljós að hún hafði líklega verið hlutuð í sundur eftir að hún lést og að henni hafði hugsanlega verið nauðgað.
Á meðan lögreglan reyndi að finna morðingjann og dagblöðin settu fram nýjar kenningar daglega tók málið nýja stefnu þann 21. janúar þegar hringt var í ritstjóra The Examiner. Það var karlmannsrödd sem óskaði ritstjóranum, James Richardson, til hamingju með góða og ítarlega umfjöllun um málið og sagðist óska þess að lögreglan héldi áfram að eltast við sig. Hann sagðist hafa haft í hyggju að gefa sig fram við lögregluna en hafi ákveðið að bíða aðeins með það. Hann lauk símtalinu með því að segja að „reikna mætti með minjagrip frá Elizabeth Short með póstinum“.
Þremur dögum síðar vakti pakki einn athygli starfsmanns í flokkunarmiðstöð póstþjónustunnar. Hann var stílaður á „The Los Angeles Examiner and Other Los Angeles Newspaper“. En þetta var ekki handskrifað, heldur höfuð bókstafirnir verið klipptir út úr dagblöðum og tímaritum. Við hliðina á heimilisfanginu voru skilaboð: „Hér eru eigur Dahlia. Bréf fylgir.“
Í umslaginu var afrit af fæðingarvottorði Elizabeth, nafnspjöldin hennar, ljósmyndir og blað sem mörg nöfn höfðu verið skrifuð á. Einnig var minnisbók meðal munanna og var nafnið Mark Hansen grafið á forsíðuna.
Rannsókn á pakkanum og innihaldinu leiddi í ljós að bensín hafði verið notað til að þrífa allt. Lögreglan fann því engin sönnunargögn.
En nú hafði lögreglan eitt nafn til að skoða betur, Mark Hansen. Hann var efnaður og þekktur eigandi leikhúss og næturklúbbs. Lögreglan beindi nú sjónum sínum að honum.
Rannsóknin leiddi í ljós að hann og Elizabeth höfðu umgengist sama fólkið og að þau höfðu hist nokkrum sinnum.
En það tókst ekki að tengja hann við Elizabeth eða morðið og að lokum hætti lögreglan að rannsaka möguleg tengsl hans við morðið. En fjölmiðlar fóru ekki sömu leið og grunuðu hann áfram um morðið og settu fram ótrúlegar kenningar í tengslum við það.
Tveimur árum eftir morðið beindist áhugi lögreglunnar að nýjum manni eftir að maður að nafni Jack Sand setti sig í samband við lögregluna og dagblöð.
Rolling Stones Magazine segir að Jack hafi sagt að morðinginn væri maður að nafni Jeff Connors og að hann hafi drepið Elizabeth til koma í veg fyrir að hún skýrði frá ástarsambandi sem þætti ekki sæmandi.
Rannsóknin leiddi í ljós að Jack Sand hét í raun Deslie Dillon. Hann hafði starfað fyrir Mark Hansen. En þar sem lögreglan hafði engar sannanir né játningar og tókst henni ekki að leysa málið sem er óleyst enn þann dag í dag.
Byggt á umfjöllun LA Times, New York Post, New York Post, Wikipedia, Rolling Stones Magazine, FBI.gov, Allthetsinterising og fleiri miðla.
