Samfélagsrýnir hefur ádeiluna, sem birtist hjá Vísi nú í morgun, með eftirfarandi hætti:
„Reykjavík. Geislar kvöldsólarinnar rétt skríða yfir þökin á of-þéttri byggðinni og vindurinn gnauðar svo að syngur í yfirgefnum atvinnurýmunum á jarðhæðum nýbygginganna. Ekkert annað hljóð nema þungt fótatak og hringlið í sporunum. Það er kominn nýr fógeti í bæinn. Einar Þorsteinsson er mættur (aftur) og hann er með ný og fersk skilaboð til borgarbúa: aldrei aftur Samfylking! Einar hefur dregið línu í sandinn með sporanum og engir vel greiddir stokkhólmskratar á borgarhjólum fá að komast yfir hana aftur. Nýi fógetinn var reyndar einu sinni gamli fógetinn þegar honum tókst á hinn allra Framsóknarlegasta hátt að Einar Mikaela 19% atkvæða til sín, verða borgarstjóri í sögulega ósögulegt ár og segja svo af sér fullkomlega án utanaðkomandi þrýstings þegar hans eigið Machiavellíska plott klúðraðist sögulega. Eftir sitja dreggjarnar af fylginu og tvö kosningaloforð: fleiri hundagerði og aldrei aftur Samfylking.“
Hrafn segir að í raun megi vorkenna Einari enda hafi „skammarlaus hentistefna“ lengi verið aðalsmerki flokksins. Þessi stefna hafi ítrekað borið árangur en nú sé annað á prjónunum enda virðist nánast öll önnur framboð hafa tekið upp sambærilega þunna hentistefnu þar sem: „frambjóðendur ráfa um borgina og veifa handahófskennt í áttina að blómakerum og hjólastígum.“
Framboðin reyna að kveikja á ónotatilfinningu með orðum sem kveikja tilfinningaviðbrögð kjósenda, svo sem einkabílinn og þétting byggðar, en koma á sama tíma ekki með nokkrar lausnir eða nýja sýn á uppbyggingu borgarinnar.
„Það er óskorðaður réttur hvers Íslendings að geta keyrt hvert sem er, lagt hvar sem er. Bíllinn á að geta flætt óhindraður niður breiðgöturnar eins og ferskt lindarvatn niður fjallshlíðina. Hver akreinin sem er fjarlægð af þessum spandex-teknókrötum í ráðhúsinu er eins og nýr myllusteinn utan um hálsinn á okkur. Skítt með alla þessa svokölluðu sérfræðinga sem hafa aftur og aftur sagt að fleiri akreinar bjargi engu; sem hafa bent á að einu lausnirnar séu fjölbreyttari ferðamátar og virkar almenningssamgöngur. Við viljum fleiri akreinar, fleiri bílastæði. Svo viljum við fleiri íbúðir, en samt á að vera lengri á milli þeirra og minni þjónustu á jarðhæðum nýbygginga. Það er engin samhangandi hugmyndafræði, bara verið að fæða einhverja ónotatilfinningu með yfirborðskenndri froðu.“
Hrafn víkur máli sínu að Sjálfstæðisflokknum sem hann telur hafa gerst sekan um hræsni. Flokkurinn tali gegn ímyndarpólitík en stundi slíka þó sjálfur, svo sem með því að hafa á stefnu sinni að flagga íslenska fánanum daglega við Ráðhúsið, að afnema stefnu borgarinnar um líffræðilegan fjölbreytileika (að vernda fjölbreytta náttúru borgarinnar, svo sem með minni garðslætti) og að breyta Viðey í golfvöll.
Á meðan heimurinn er að ganga í gegnum fordæmalausa tíma tækniframfara, upplýsingafargans og átaka eru frambjóðendur í borginni of hræddir við kjósendur til að koma með hugmyndafræðilega sýn á hvernig borg þeir vilja byggja til framtíðar. Þeir einu sem tala um mannréttindi eru þeir sem vilja draga úr vægi þeirra. Þeir einu sem tala um húsnæðismál tala um að byggja meira en ekki hvaða fólk geti búið í þessum eignum eða hvaða fólk hefur tök á að kaupa þau. Mögulega sé of mikið annað að gera hjá frambjóðendum sem „ þurfa að mæta í 40 podköst, 50 viðtöl, borða kjúklingavængi milli þess sem þau smána sig daglega á TikTok. Fyrir hvern er þetta allt? Ég er ekki viss um það hafi einu sinni verið hugsað til enda.“
Hrafn segist vera kominn með upp í kok af því sem hann kallar KPMG-pólitík sem talar bara um rekstur borgarinnar, að hlutverk stjórnmálanna sé það eitt að hagræða. Ef það væri það eina sem kjósendur þurfa, hvaða gagn hafa þeir af stjórnmálamönnum?
„Af hverju eruð þið til ef ekki sem málsvarar sterkrar hugmyndafræði um það hvert við erum að stefna sem samfélag? Meiri hugmyndafræði, minni hagfræði.“
