Þetta segir Gísli Ingi Gunnarsson sem hóf umræðu á Facebook um reynslu sína af því að hafa þurft að flýja upp á land þegar eldgos hófst í Vestmannaeyjum 1973. Í kjölfarið hafa fleiri tekið til orðs og skýrt frá reynslu sinni.
Fréttablaðið skýrir frá þessu. Í umfjöllun blaðsins kemur fram að mörg börn hafi upplifað neikvætt viðhorf og fengið að vita að þau væru afætur á íslensku samfélagi.
Kona ein segist hafa verið kýld og grýtt. Önnur segir frá káfi og kynferðislegri áreitni.
„Alveg ótrúlegt að í öll þessi ár hef ég ekki séð mikið fjallað um hvernig börnin frá Eyjum komu út úr þessu öllu saman, rifin upp með rótum,“ segir Díana Aðalheiðardóttir.
Margir ræða einnig um þöggun því það hafi aðeins mátt segja eina sögu, sögu hetjudáða og samstöðu.
Ragnar Óskarsson, 75 ára sögukennari í Eyjum, segir að flest hafi gengið vel miðað við aðstæður en umræðan minni hann á þegar verið sé að taka á móti flóttafólki: „Það eru alltaf raddir í landinu sem segja: Við getum ekki séð um okkur sjálf en samt erum við að taka á móti flóttafólki.“
