„Þegar ég var þarna hjá Sigurði kemur einn vinur okkar til mín, Tóti töfrahippi og hann segir: „Ingibergur ertu ekki til í að fara til Amsterdam og kaupa eitt og hálft kíló af hassi. Og án þess að depla augunum sagði ég já. Ég hafði aldrei á ævinni farið til útlanda og ég átti ekki einu sinni vegabréf,“
segir Ingibergur Sigurðsson sem er með 4. stigs krabbamein og veit að hann á skammt eftir ólifað. Ingibergur er í viðtali í Fullorðins þar sem hann segir frá lífi sínu, erfiðri æsku og hvernig er að sættast við það sem ekki fæst breytt.
Ingibergur útvegaði sér vegabréf og segir umhverfið hafa verið öðruvísi en í dag, enginn með síma og hann hafi fengið heimiisfang sem hann átti að fara á.
„Þá voru gjaldeyrishöft og til að skipta gjaldeyri þurftirðu að fara með hundrað króna seðla til útlanda og skipta honum þar. Og hundrað króna seðill þá var eins og tíeyringur í dag. Þannig að ég var með fullan poka af hundrað króna seðlum. Þegar ég labbaði inn í lítinn sparisjóð í Amsterdam varð uppi fótur og fit þegar sást að ég var með fullan poka af seðlum. Fólki var vísað út og bankanum læst meðan verið að telja. En svo áttaði fólk sig fljótlega á að þetta voru íslenskir peningar og ekki þau verðmæti sem þau héldu.“
Sigurður keypti hassið og segist hafa verið afar skakkur þegar hann var að pakka efnunum inn.
„Þetta átti að fara með pósti til Eyrarbakka, þar sem gömul hjón áttu að taka við þessu. Á svipuðum aldri og ég er núna. Það voru afi og amma einnar stúlku sem var með í þessum leik. Þegar þau fara á pósthúsið til að ná í pakkann þá var nú ekki betur gengið frá því en svo að það datt ein 150 gramma plata á gólfið. Hver viðbrögð þeirra hefðu orðið akkúrat þarna, þau réðu alveg yfir minni framtíð. Ef þau hefðu gert hið eina rétta að fara með þetta til lögreglunnar þá hefði þetta vísað á mig. Ég var tengdur sendingunni. Ég hefði fengið þungan dóm af því þetta var mikið magn á þessum tíma. Það sem þau gerðu var að þau beygðu sig niður, tóku plötuna og stungu inn í pakkann, létu okkur hafa og báðu okkur að gera þetta ekki aftur.“
Ingibergur segir að sér hafi oft verið hugsað til þess hvað hefði gerst ef hann hefði þurft að sitja inni á Litla- Hrauni. „Hvar væri ég í dag?“
