Björn Bjarnason fyrrverandi ráðherra segir að umræður um einkarekstur á heilbrigðissviði hér á landi séu litaðar hugmyndafræðilegum ágreiningi á þann veg að fordómar ráði greinilega meiru hjá mörgum en markmið opinberra fjárframlaga til heilbrigðismála um að tryggja sem flestum lækningu meina sinna sem fyrst og best. Gagnrýni á einkarekstur í heilbrigðisþjónustu ráðist meira af umhyggju fyrir óbreyttu kerfi í stað þess að leita að bestu lausnunum, bæði fyrir sjúklinga og skattgreiðendur.
Á vefsíðu sinni í dag vitnar Björn í grein Reynis Arngrímssonar læknis sem birtist í Fréttablaðinu í dag þar sem Reynir gagnrýnir kostnaðardreifingu ríkisstjórnarinnar í greiðsluþáttökukerfinu sem tók gildi nú 1.maí, í stað þess að dreifa kostnaðinum á almannatryggingakerfið sé kostnaðinum velt á aðra bráðaveika:
Þetta leiðir af sér að greiðsluþakið verður einfaldlega of hátt fyrir margar fjölskyldur. Þannig gætu hjón með eitt barn þurft að greiða allt að 185.863 kr. á ári vegna bráðra veikinda í fjölskyldunni. Er þá ótalinn allur lyfja- og hjálpartækjakostnaður sem slíkum veikindum getur fylgt. Samkvæmt þessu nýja kerfi munu 115 þúsund einstaklingar og barnafjölskyldur greiða meira vegna sjúkrakostnaðar en þau gerðu fyrir breytinguna sem nú gengur í gildi. Þá er hámarksgreiðslan í einum mánuði 24.600 auk lyfjakostnaðar of stór biti fyrir marga sem veikjast skyndilega,
segir Reynir. Þar að auki sé tilvísunarkerfi vegna barna er því vanhugsuð aðgerð, en slík gagnrýni hefur komið fram áður, þar á meðal í viðtali Eyjunnar við Örnu Guðmundsdóttur formanns Læknafélags Reykjavíkur fyrr á þessu ári.
Sjá hér: Ríkisstjórnin þarf að endurskoða lögin ef hún ætlar að standa við stjórnarsáttmálann
Í nýlegri skýrslu ríkisendurskoðunar kom fram að stýring fjárveitinga innan heilbrigðiskerfisins hefur orsakað það að heilsugæslan er ekki fyrsti viðkomustaður sjúklinga í heilbrigðiskerfinu líkt og segir í markmiðum laga um heilbrigðisþjónustu. Segir Björn að með skýrslunni sé athygli beint að flóknu kerfi sem virki ekki sem skyldi meðal annars vegna þess að læknar og hjúkrunarfræðingar sé ekki samstiga, einnig gæti andúðar innan kerfisins gagnvart einkareknum heilsugæslustöðvum:
Á fyrsta áratug aldarinnar tókust danskir stjórnmálamenn hart á um hvort hefja ætti rekstur einkasjúkrahúsa, privathospitaler, í Danmörku. Þeir sigruðu sem vildu leyfa slíkan rekstur. Alls nutu 120.000 Danir þjónustu á einkasjúkrahúsum árið 2016 á kostnað opinberra aðila. Talan árið 2015 var 128.000,
segir Björn, þetta eigi að minna stjórnmálamenn hér á landi að þeir fari villur vega ef þeir telja að andstaða við einkarekstur feli í sér varðstöðu um norrænt kerfi. Vitnar Björn í Sophie Løhde nýsköpunarráðherra Venstre, sem sagði að í hennar huga skipti mestu að sjúklingar séu rannsakaðir fljótt og fái skjóta meðferð:
Stjórnmálamenn hér á landi fara villur vega ef þeir halda að varðstaða um norrænt módel í heilbrigðismálum felist í andstöðu við einkasjúkrahús.
Kynna þarf sterkari rök en gert hefur verið í umræðum hér ef víkja á tillitinu til sjúklingsins og lækninga hans til hliðar þegar rætt er um skipulag heilbrigðiskerfisins og fjárveitingar til þess.
