Jón Steinar Gunnlaugsson lögmaður og fyrrverandi hæstaréttardómari segir að ríkið þurfi heimild í lögum til að selja fasteignir sínar, ekki dugi til að hafa eina setningu í fjárlögum líkt og í tilviki sölu Vífilstaða til Garðabæjar. Líkt og greint var frá í síðustu viku seldi ríkið 202,4 hektara land í kringum Vífilsstaðaspítala til Garðabæjar, kaupverðið var 558,6 milljónir kr. 99,3 milljónir voru greiddar við undirritun samningsins og greiða á eftirstöðvarnar fyrir aprílmánuð 2025. Verðið hefur vakið athygli, en hektaraverðið er rúmar 2,7 milljónir. Heimild til sölunnar er ein setning í fjárlögum.
Jón Steinar segir í samtali við mbl.is að lengi hafi verið talið að almenn lög þurfi til að ríkið hafi heimild til að selja fasteignir sínar, en stjórnarskráin kveður á um lagaheimild. Þó hafi aldrei verið reynt á þennan hluta fyrir dómstólum, hér á landi sé gerð krafa um að málshöfðandi hafi lögvarða hagsmuni af úrlausn máls og því gæti það reynst almennum borgara erfitt að fara með sölu Vífilsstaða fyrir dómstóla.
Forstjóri og læknir ósáttir við söluna
Páll Matthíasson forstjóri Landspítalans hefur gagnrýnt söluna, bæði árið 2014 þegar ríkið tók landið af spítalanum og nú þegar landið var selt til Garðabæjar:
Athugasemdir Landspítala sneru að því að þarna var um að ræða land sem horft var til fyrir uppbyggingu spítalans til framtíðar,
sagði Páll í samtali við Fréttablaðið. Vilhjálmur Ari Arason læknir á slysa- og bráðamóttöku Landspítalans, tók harðar til orða en Páll, segir hann í athugasemd við frétt Eyjunnar að sala landsins sé dónaskapur í garð sjúklinga framtíðarinnar og sögu íslenska heilbrigðiskerfisins:
Það hefur verið lengi ljóst að Vífilstaðaland og Keldur bíða ekki endalaust, jafnvel aldir eftir nýju þjóðarsjúkrahúsi! Tækifærið var núna kæru kollegar og aðrir sem létu glepjast undan smjörklípuðferð Alþingis, baktjaldarmaks Reykjavíkurbogar, nálægðar við DeCode og gömlu aðalbyggingar HÍ í Vatnsmýrinni,
segir Vilhjálmur Ari. Það sé grátlegt að hugsa til þess að verið sé að nota staðsetningaráætlun frá árinu 1900 sem hafi ekki verið endurskoðað í 40 ár:
Grátlegur fáranleiki þegar tekið er tillit til þróunar á höfuðborgarsvæðinu öllu, mikillar þéttingar þegar í miðbænum og aðgangshindrana, m.a. fyrir alla sjúkraflutninga. Fyrst og fremst mikill dónarskapur gangvart sögu íslenska heilbrigðiskerfisins og þjónustu við sjúklinga í mestu neyð lífsins í framtíðinni.
