Jón Gnarr segist hafa mestan áhuga á því að tala íslensku, en ekki erlent tungumál, sem forseti á erlendri grundu. Hann segir móðurmálið vera stórkostlegt tungumál sem verði að fá að hljóma og segir reynslu sína af kynningum á íslenskum bókmenntum í þýskumælandi löndum vera þá að áhorfendur vilji frekar heyra lesið á íslensku, sem þeir ekki skilji, úr íslenskri bóg en að heyra upplestur á þýðingu sem þeir skilji.

Þetta kemur fram í viðtali við Jón sem sýnt verður á Eyjunni og hringbraut.is, auk þess sem hann verður sýndur á Hringbrautarrás Sjónvarps Símans. Eyjan mun sýna þáttaröð með viðtölum við helstu forsetaframbjóðendur í aðdraganda komandi forsetakosninga og hefjast sýningar þegar framboðsfrestur er liðinn. Birtingartímar verða kynntir nánar hér á Eyjunni þegar nær dregur.

„Ég tala fína íslensku, ágæta íslensku,“ segir Jón Gnarr. „Ég tala slarkfæra sænsku, ég get bjargað mér í svona léttu spjalli en er ekki kannski mikið í umræðu um flókin mál. Ég gæti haldið ræðu á sænsku ef ég væri með hana á blaði, ég myndi alveg treysta mér í það. Svo get ég alveg í góðra vina hópi hent í svona blandinavísku, sem sagt: „Nu er vi alle her tilsammens og skal spise mat og svo senare skal vi og ut og se paa the Northern Lights,“ eitthvað svona, ég get alveg gert þetta, skilurðu. Þýsku skil ég takmarkað og spænsku skil ég ekkert og frönsku þar af síður.“

Hann segist oft vera spurður hvaða tungumál hann myndi tala á alþjóðlegum vettvangi hann langi til að skoða eitt. „Mig langar dálítið mikið til að tala íslensku. Ég hef séð marga þjóðarleiðtoga, eins og t.d. Pútín – þegar hann er í Bandaríkjunum eða einhvers staðar þá talar hann rússnesku. Mér finnst alveg spurning hvort það er ekki tímabært, bara fyrir þetta dásamlega tungumál okkar, að það sé bara látið heyrast í stærra samhengi og ég tali bara íslensku. Það krefst smá sjálfstrausts, en reynsla mín t.d. af því að ferðast í þýskumælandi löndum, Þýskalandi og Austurríki, og kynna íslenskar bókmenntir, hefur verið sú að fólk, áhorfendur, vilja frekar heyra lesið á íslensku, sem þau skilja ekki, heldur en íslenska bók lesna á ensku, sem þau skilja kannski, vegna þess að íslenska hljómar svo vel,“ segir Jón.

„Ég held líka að flestir franskir pólitíkusar tali frönsku. Ég held að þeir séu ekki að reyna að spreyta sig á einhverju öðru tungumáli en sínu eigin móðurmáli. Og er það ekki bara eðlilegt? Mér finnst líka bara í umræðunni um íslenska tungu, tungumálið okkar, og þá erfiðleika sem hún er að ganga í gegnum, blessunin, að þá væri þetta dálítið stór upphefð fyrir hana að fá að hljóma og fólk bara heyri þetta stórkostlega tungumál sem við tölum og blæbrigði þess.“