Valdimar Örn Flygenring, leikari tónlistarmaður og náttúrutöffari, hefur verið með marga hatta í gegnum lífið og marga fjöruna sopið. Hann var eitt sinn módel í Calvin Klein auglýsingu, var boðið einstakt tækifæri til að leika í ljósblárri kvikmynd, lærði guðfærði og keyrir nú með ferðafólk um landið. Hann er nýjasti gesturinn í hlaðvarpinu Kaldi potturinn á sviðinu í Gömlu-Borg í Grímsnesi, en þar segir hann á gráglettinn og húmorískan hátt frá sjálfum sér í einlægu viðtali við Mumma Týr Þórarinsson þar sem hann rekur meðal annars hvernig hann varð alkóhólisti frá sínum fyrsta sopa, hvernig hann svo sneri við blaðinu og hvað fellst í því að vera fullorðinn.
„Lífið fyrir mér er bara sköpun og að skapa. Gera allskonar hluti og láta ekki vinsældir eða svoleiðis flækjast fyrir. Ekki láta það segja þér hver þú átt að vera – vertu bara þú sjálfur,“ segir Valdimar sem segist hafa reynt að vera sjálfum sér samkvæmur í gegnum lífið, þó svo vissulega séu orð Bubba Morthens sönn – að hégóminn sé harður húsbóndi.
Hann sækir ættarnafnið Flygenring aftur til aldamótanna 1900 þegar langalangafi hans ákvað að fara til Danmerkur að læra. Þar hitti hann fyrir lærimeistara sem á þeim tíma átti skammt eftir. Sá tók loforð af forföður Valdimars að ef honum skildi lukkast að eignast son á Íslandi – þá fengi sá sonur nafn lærimeistarans. Og loforðið var efnt og þar með var komin ætt Flygenring hér á landi.
Valdimar segir svo skemmtilega sögu frá þeim tíma sem hann ætlaði að reyna að „meika það“ í Bandaríkjunum. Þá flutti hann til Los Angeles, náði sér í umboðsmann og eltist við ameríska drauminn. Það var þar sem leikstjóra nokkrum leyst svo vel á Valdimar að hann bað hann að koma í áheyrnarprufu fyrir kvikmynd sem leikstjórinn hafði í burðarliðum. Valdimar varð við því og las fyrir hlutverkið. Það var ekki fyrr en hann svo skoðaði handritið allt að hann áttaði sig á því að hann væri að lesa fyrir svokallað ljósbláa mynd, eða erótíska kvikmynd. Valdimar hafði engan áhuga á slíku hlutverki og þegar hann fékk svo símtalið um að hlutverkið væri hans – þá voru góð ráð dýr.
Hann ráðgaðist við kunningja sem sagði að kurteisa leiðin til að afþakka væri að segja:
„The movie is to sexy for me.“
Valdimar fannst þó óþægileg tilhugsun að ljúga, en verri tilhugsun þó að þiggja hlutverkið enda sá hann fyrir sér þegar íslenskir fjölmiðlar fengju veður af myndinni og færu að fjalla um það og þar með myndi amma hans lesa allt um ljósblá ævintýri hans í Los Angeles. Þó svo vissulega hafi það verið ákveðin freisting að fá borgað fyrir þetta hlutverk þá var tilhugsunin um ömmu þó sterkari og Valdimar afþakkaði pent.
„Maður hefur svona ákveðin prinsipp í lífinu og þetta var eitt af þeim, að láta ekki ömmu sjá mig í ljósblárri mynd.“
Valdimar ákvað að snúa heim með fjölskyldu sína eftir aðeins sjö mánuði í Bandaríkjunum enda fannst honum óheillandi tilhugsun að ala börn sín upp í amerísku samfélagi. Þegar hann kom heim fór hann svo að hitta ömmu sína og spjallaði við hana um tíma sinn í Los Angeles.
„„Já, já, Valdimar – sagði hún. „Heyrðu ég lenti nú aldeilis í lukkupottinum,“ var það fyrsta sem hún sagði við mig: „Heldurðu að ég hafi ekki bara farið með eldri borgurum upp í Munaðarnes og við settum upp leikrit.“
Svo bætti amma hans alsæl við: „Og heldurðu að ég hafi bara ekki fengið að leika melluna?“
Amma hans var ekki forpokaðri en svo.
En Valdimar er einnig annt um náttúruna. Hann telur að maðurinn sé plága á plánetunni jörð, við séum hreinlega orðin of mörg og náttúran sé að reyna að leysa úr þeim vanda með því að fækka í hópnum. Án náttúrunnar sé manneskjan ekki til en án manneskjunnar heldur náttúran samt áfram að blómstra. Það séum því við sem þurfum náttúruna en ekki öfugt.
„Við erum bara partur af þessari náttúru, við erum í raun og veru orðin svo mörg á jörðinni – sem er ekki gott – við erum að verða svolítið eins og krabbamein á jörðinni. Lífkerfið er að reyna að losa sig við okkur. Það er bara þannig Það eru allar þessar plágur og allt þetta bara til að fækka okkur.“
Hér á Íslandi megi enn sjá vísbendingar um það harða bændalíf sem áður einkenndi þjóðina.
„Við erum náttúrulega í grunninn erum við uppskerufólk – fólkið sem lifði af hérna það var fólkið sem gat unnið sólarhringnum saman við að bjarga sér og nú í dag erum við enn með þetta hugarfar. Við erum samblanda af þessu stjórnleysi og svo erum við samblanda af einhverju svona hálfgerðri minnimáttarkennd. Við erum einhver nýlenda. Eins og með Danina – við finum alltaf eitthvað fyrir því, gömlu herraþjóðinni.“
Valdimar rekur til gamans að hann hafi veitt því eftirtekt hér áður fyrr að á hundasýningum var gjarnan töluð danska við hunda. Þetta megi rekja til þess að þegar hundar komu til Íslands fyrir um tveimur kynslóðum þá hafi þeir komið frá dönskum hermönnum í Grænlandi. Þessir hermenn hafi svo þurft að koma hingað og segja hundunum til. Seinna hafi dönsk börn komið hingað í frí til að sjá um hunda og enn í dag sé gjarnan töluð danska við hundana.
Þetta hafi danskur blaðamaður furðað sig á skömmu eftir hrunið þegar Valdimar fór með honum á hundasleða. En þá hafði Valdimar gaman að því að benda á að Íslendingar tali vissulega enn dönsku – en bara við unda. Það sá í raun ákveðin ögrun. Danir geti kannski hreykt sér af því að hafa haft betur í íþróttaleikjum eða öðru en Íslendingar hafi það alltaf á móti að þeir tali dönsku við hunda.
Hlusta má á viðtalið við Valdimar og fyrri þætti Kalda pottsins á tyr.is eða á Spotify.
Kaldi Potturinn er spjallþáttur þar sem Mummi fær til sín á sviðið heima alls konar fólk úr öllum kimum samfélagsins, með fjölbreytta lífsreynslu, djúpa sýn á tilveruna og sterkar skoðanir á lífinu. Fólk sem fer sínar eigin leiðir. Mummi hefur sjálfur sterkar skoðanir og er óhræddur við að tjá sig um hvað sem er, svo allt fær að flakka á sviðinu. Kaldi Potturinn hefur ekkert að fela.
Dagskrárgerð Kalda pottsins er í höndum Mumma og stjórn upptöku er í höndum Gunnars Bjarna en upptökur fara fram á heimili Mumma og eiginkonu hans, Þórunnar Wolfram, á Gömlu Borg í Grímsnesi.
