Sjómaður sem kom óvinnufær í land eftir veiðiferð í byrjun mars árið 2019 og bað um tveggja mánaða veikindaleyfi, stefndi Brim hf um vangoldin staðgengilslaun í tvo mánuði.

Veikindin voru af andlegum toga. Brim taldi manninn ekki eiga rétt á launum þar sem hann hefði ekki tímanlega tilkynnt um veikindin og framvísað læknisvottorði. Þá kom í ljós að í mánuðina tvo var hann í vímuefnameðferð í Svíþjóð. Málsrök Brims voru þríþætt:

Í fyrsta lagi sé neysla áfengis og/eða vímuefna  og vandi einstaklinga sem af slíkri neyslu stafar ekki sjúkdómur í skilningi vinnuréttar. Fíknmeðferð skapi ekki rétt til greiðslu veikindalauna.

Í öðru lagi hafi sjómaðurinn vanrækt skyldu sína til að tilkynna Brim um að hann væri óvinnufær vegna sjúkdóms í skilningi vinnuréttar í upphafi veikindadaganna.

Í þriðja lagi hafi Brim ekki haft hugmynd um að maðurinn væri óvinnufær fyrr en í júní 2019 en vottorðið sem þá var lagt fram hafi verið útgefið 8. apríl, rúmlega mánuði eftir að maðurinn taldist óvinnufær.

Kvíði og þunglyndi

Það réð líklega úrslitum um niðurstöðu dómsins að læknisvottorð og framburður læknis fyrir dómi staðfestu að veikindi mannsins voru af andlegum toga en ekki fíkn. Hann þjáðist af þunglyndi og kvíða. Neyslan kom í kjölfarið og hann sótti meðferð á veikindatímanum. Um þetta segir í dómnum:

„Bar læknirinn fyrir dómi að stefnandi hefði „gefist upp“ á sjónum og verið orðinn óvinnufær þegar í land var komið 4. mars 2019. Þá kom fram að stefnandi hefði leiðst út í fíkniefnaneyslu og síðan leitað meðferðar í Svíþjóð. Skýrt kom þó fram í máli læknisins að orsök óvinnufærni stefnanda væri að rekja til þunglyndis og kvíða.“

Meiri þótti vera til í þeim fullyrðingum Brims að sjómaðurinn hefði vanrækt tilkynningaskyldu sína um veikindin, en dómurinn horfði hins vegar til sérstöðu andlegra veikinda sem orsakavald um slíkt framtaksleysi. „Sjálfur lýsti stefnandi því fyrir dómi að hann hefði verið langt niðri, þungur og ekki séð neitt ljós í lífinu,“ segir í dómnum. Þá segir einnig: