
Reykjavík gerir vel í því að bjóða hæsta frístundastyrkinn, 70 þúsund krónur á barn. Mikill og vaxandi kostnaður við íþróttir veldur stéttaskiptingu þar sem börn efnaminni foreldra sitja á hakanum. Björg Magnúsdóttir, oddviti Viðreisnar í Reykjavík, er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Eyjan Björg Magnúsdóttir - 2
Eitt sem margir hafa áhyggjur af og ekki að ástæðulausu í sambandi við íþróttirnar, það er kostnaðurinn. Það náttúrlega eru áratugir síðan það var tekinn upp þessi frístundastyrkur eða tómstundastyrkur. Ég man nú eftir því. Ég átti börn sem voru í íþróttum þegar þetta kom á í Garðabæ og það sem ég tók eftir var að ég held að það hafi verið 25.000 krónur og það næsta sem gerðist er að æfingagjöld hjá Stjörnunni hækkuðu um 25.000 krónur. Þannig að þetta rann allt beint til íþróttafélagsins. Ég hef stundum verið að hugsa, er þetta ekki fullkomlega vitlaus nálgun, þetta er eins og bara húsaleigubætur til leigjenda sem eiga til að fara bara í hækkun á leigu. Er ekki miklu sniðugra að sveitarfélögin semji við íþróttafélögin um, ókei, þetta er sá kostnaður sem þið fáið per barn og velti síðan bara tilteknum hluta af því yfir á fjölskyldurnar?
„Já, það má örugglega skoða það. En mér heyrist nú hafa verið ágætisánægja með þennan frístundastyrk og við sjáum það að þarna er Reykjavíkurborg að gera vel. Reykjavíkurborg býður hæsta frístundastyrkinn á landinu, það er 70.000 krónur. En ég meina, ég er sjálf að borga æfingagjöld, þetta er miklu meira. Það er það sem er svo sorglegt ef maður er að horfa á þessar tölur og ef það eru krakkar sem komast ekki í íþróttirnar og hvað þá tónlistarnám og annað af því þetta er bara orðinn einhver munaður. Þetta er orðin stéttaskipting í því hvað barn getur æft margar íþróttir, hvort að barn getur farið að æfa fimleika. Mér skilst að það sé svona eitt dýrasta sportið, það eru dýrir æfingagallar og alls konar. Þetta er líka eitthvað svona samfélagslegt mál. Af því svo líka, íþróttafélögin auðvitað eru alltaf að reyna að hafa sín fjármál í lagi og svona, þá eru þau að selja nýjar treyjur með einhverjum nýjum auglýsendum fyrir næsta ár og allt þetta. En við vitum það öll að þessi kostnaður hefur farið mjög vaxandi og er mjög hár. Og þetta má ekki vera þannig eins og ég segi að þetta sé stéttaskipting þegar kemur að þessu. Mér finnst það alveg glatað.“