Bandaríski bloggarinn Christine Skoutelas fjallaði um þetta og þá ringulreið sem félagslíf fólks lendir í þegar lífsstíll þeirra breytist úr mjög frjálslegum í það að vera foreldri smábarns.
Hún játar sjálf að hafa dæmt vini sína hart þar til hún stóð sjálf í skít upp að hálsi (í bókstaflegri merkingu).
Hún taldi síðan upp þau sannleikskorn sem eiga við þegar vinir þínir hætta að taka þátt í snilldaráætlunum þínum.
Skemað er gull – Það kemur í ljós að lítil börn þurfa að borða, sofa og kúka á föstum tímum. Ef maður færir miðdegisblundinn til um 20 mínútur til að hitta þig, þá á maður á hættu að lenda í „dómsdagsaðstæðum“ sem vara restina af kvöldinu. Þetta er spurning um að lifa af.
Þau lifa í öðru tímabelti – Þegar þú ert að íhuga að panta þér fyrsta kaffibolla dagsins klukkan 10 á laugardagsmorgni, þá er vinur þinn búinn að vera að í fimm klukkustundir. Dagurinn hans toppar þegar þú liggur enn og byltir þér í rúminu.
Hver klukkustund telur – Ef maður vinnur alla vikuna, þá virðist maður ekki hafa svo mikinn tíma með börnunum. Margir foreldrar glíma við slæma samvisku ef þeir yfirgefa fjölskylduna til að hanga með vinunum og þá sérstaklega ef þeir eru búnir að vera í vinnunni allan daginn.
„Taktu það bara með“ er gildra – Það hljómar eins og góð lausn að taka barnið með en það er það aldrei. Það er ekki hægt að ræða saman af alvöru á meðan maður þarf að líta eftir litlu barni.
Miklu meiri heimilisstörf – Hlutir, sem tóku skamman tíma, til dæmis uppvaskið eða þvottur, taka nú heilu kvöldin. Það er alltaf þvottavél sem vælir eða klístrað gólf sem bíður þess að verða þrifið.
Þau þreytast á undan þér – Lítil börn verða þreytt snemma og það smitar út frá sér. Flestir foreldrar eru búnir á því líkamlega klukkan 20. Það þýðir auðvitað að þeir verða að segja pass við partíinu eða fara heim þegar stemmningin er rétt að komast í gang.
