Samkvæmt Helenu hófst sagan við morgunverðarborðið þegar hún spurði dóttur sína, sem kölluð er Freya í greininni, hverjum hún vildi bjóða í fjögurra ára afmælið sitt. Svarið kom Helenu dálítið á óvart því stúlkan tók það skýrt fram að hún vildi „ekki bjóða konunni” í afmælið.
Þegar Helena spurði hvaða konu væri um að ræða svaraði Freya: „Í svefnherberginu mínu.“
Freya lýsti konunni sem dökkhærðri og í brúnu pilsi og hún segðist heita „Margozita“. Þegar Helena spurði hvort konan væri góð, hristi stúlkan höfuðið. Nokkrum vikum síðar, að sögn Nicklin, byrjaði Freya að endurtaka í óvenju fullorðinslegum tón kvöld eitt þegar hún lá uppi í rúmi og var að fara sofa: „Margozita á ekki heima hér. Margozita á ekki heima hér.“
Önnur frásögn sem vakti sérstaka athygli móðurinnar tengdist verk í hálsi sem Freya sagðist finna fyrir. „Stóru strákarnir á leikvellinum bundu borða utan um hálsinn á mér og drógu mig með honum.“
Þegar Helena viðraði áhyggjur sínar útskýrði Freya að þetta hefði ekki átt sér stað í skólanum sem hún stundar nám í núna. „Í öðrum. Fyrir mjög, mjög löngu.“ Þegar Helena spurði hana hvað hefði gerst næst hefði stúlkan svarað að hún hefði dáið.
Helena segir að dóttirin hafi verið róleg og skýr í frásögn sinni og ekki sýnt nein merki um ótta. Fjölskyldan hafi hvorki rætt dauðann við hana né upplifað nýlegan missi sem gæti skýrt orðalagið.
Í kjölfarið segist Helena hafa farið og kannað hvort aðrir foreldrar hefðu upplifað eitthvað svipað með börn sín. Hún segist hafa rekist á fjölmargar frásagnir þar sem börn sögðust muna hluti úr „fyrra lífi sínu“ og jafnvel lýst ótta við ákveðna hluti vegna þess að „þannig hafi þau dáið síðast”.
Í pistlinum er bent á að slíkar frásagnir komi oftast fram hjá börnum á aldrinum þriggja til fimm ára. Þá kemur fram að við læknadeild Háskólans í Virginíu í Bandaríkjunum hafi verið skráðir yfir 2.500 vitnisburðir barna sem segjast muna fyrri líf.
Sálfræðingar benda þó á að heilastarfsemi ungra barna sé frábrugðin heilastarfsemi fullorðinna. Heilinn sé oftar í svokölluðu þeta-ástandi sem tengist draumkenndu ímyndunarafli og minni gagnrýnni úrvinnslu. Þá sé framheilinn, sem stýrir meðal annars rökhugsun, enn í mótun og allt þetta geti stuðlað að lifandi frásögnum sem barnið upplifir sem raunverulegar minningar.
Nicklin segist í grein sinni hafa orðið opnari fyrir andlegum þáttum en haldi jafnframt í gagnrýna hugsun. Þá kveðst hún gera sér grein fyrir því að frásagnir Freyu eigi sér líklega lífeðlisfræðilegar skýringar.
