En hvað gerist eiginlega þegar maður fer langt út fyrir mörk svefnskorts?
Samkvæmt því sem kemur fram í umfjöllun BBC, Unilad og NPR var þetta rannsakað í tilraun á sjöunda áratugnum. Hún er enn notuð sem kennslubókardæmi í svefnrannsóknum í dag.
Rannsóknin byrjaði sem skólaverkefni hjá ungum námsmönnum sem vildu rannsaka hversu lengi manneskja getur haldið sér vakandi. Einn þeirra tók að sér að gera tilraunina eftir að atkvæði voru greidd um hver skyldi gera það.
Þetta þróaðist hratt úr hugmynd yfir í rannsókn sem fagfólk fylgdist náið með því á þessu tíma var ekki vitað hversu hættulegt það er að sofa of lítið í langan tíma.
Áhyggjurnar voru réttmætar því vísindamenn höfðu ekki enn dregið upp mörkin á hvenær líkaminn gæti ekki lengur ráðið við svefnleysið.
Eftir nokkra daga byrjuðu greinileg einkenni að gera vart við sig. Samhæfingin varð léleg og einbeitingin minnkaði mjög mikið.
Einnig fór minnið að svíkja hann, skapsveiflur og pirringur sóttu á hann og hann skynjaði raunveruleikann ekki á réttan hátt.
Síðari rannsóknir sýndu að heilinn reyndi að takast á við svefnleysið með því að „slökkva“ í smá stund á meðan pilturinn var vakandi.
Rannsókninni lauk eftir rúmlega 11 sólarhringa. Líkami piltsins var fljótur að komast inn í eðlilegan ryþma á nýjan leik og ekki var að sjá að tilraunin hefði valdið varanlegu tjóni.
En mörgum árum síðar byrjuðu alvarleg svefnvandamál að herja á hann, þau höfðu áhrif á hversdagslíf hans og líðan.
Sérfræðingar telja að mikill svefnskortur geti haft langvarandi afleiðingar.
Heimsmetabók Guiness tekur met af þessu tagi ekki lengur með og er það gert með tilliti til öryggis fólks.
