Bernska Mörthu Needle var lituð ofbeldi og illri meðferð. Martha fæddist skammt frá Morgan í Suður-Ástralíu árið 1863. Hún var að sögn blíðlynt barn, en sinni hennar fór ekki varhluta af því ofbeldi sem einkenndi heimilislífið. Ung að árum fór Martha að sýna merki um andleg veikindi, en það kom þó ekki í veg fyrir að hún gengi í hjónaband. Sautján ára að aldri giftist hún Henry Needle í Norður-Adelaide og 1882 fæddist þeim hjónum dóttir, Mabel. Ári síðar fæddist Elsie og árið 1885 kom May í heiminn og sama ár flutti fjölskyldan til Richmond í úthverfi Melbourne.
Þann 23. febrúar, 1885, dó Mabel eftir stutt veikindi og sagði Martha að líf hennar hefði „virst dofna“. Síðar innheimti Martha líftryggingu Mabel, 100 pund, andvirði hátt í 100.000 Bandaríkjadala á núvirði.
Liðu nú nokkur ár, en 4. október, 1889, knúði dauðinn dyra í annað sinn. Þá dó Henry úr einhverjum óskilgreindum og dularfullum sjúkdómi og má geta þess að hann var líftryggður fyrir 200 pund.
Elsie fylgdi föður sínum árið 1890 og síðar sama ár dó May. Læknar voru ráðvilltir og kunnu engar skýringar á öllum þessum dauðsföllum. Martha eyddi nánast öllu tryggingarfénu í veglegan fjölskyldugrafreit sem hún vitjaði tíðum.
Vinur Mörthu frá Adelaide, Louis Juncken, höndlaði, með bróður sínum Otto, með hnakka í Richmond. Árið 1893 tók Martha, sem þá hafði breytt viðbyggingu húss síns í gistiheimili, upp samband við Otto. Þegar þar var komið sögu voru þeir bræður leigjendur hjá Mörthu.
Bræðrum Ottos, áður nefndum Louis og Hermanni, sem bjó í Adelaide, hugnaðist ekki samdráttur Mörthu og Ottos og gerðu þeir hvað þeir gátu til að hindra fyrirhugaða trúlofun þeirra.
Árið 1894 veiktist Louis og andaðist í kjölfarið. Var talið að taugaveiki hefði dregið hann til dauða.
Í júní, 1894, fór Hermann frá Adelaide til Melbourne til að ganga frá málum Louis heitins. Hann fékk eðlilega gistingu á gistiheimili Mörthu og eftir að hafa innbyrt máltíð sem hún útbjó fyrir hann fékk hann heiftarlega verki.
Hermann jafnaði sig þó fljótt, en næsta dag endurtók sagan sig eftir að hann hafði borðað morgunverð. Liðu nú tveir dagar og Hermann varð fullfrískur, en þá, að máltíð lokinni, sem Martha hafði framreitt, fékk hann slæma krampa, svo slæma að hann kastaði upp. Hermanni leist ekki á blikuna og lét sækja lækni. Læknirinn, Boyd, tók sýni úr ælunni og viti menn, rannsókn leiddi í ljós að hún innihélt arsenik.
Boyd læknir upplýsti lögreglu um niðurstöðuna og viðraði þær grunsemdir sínar að Martha væri ekki öll þar sem hún væri séð. Hermanni var ráðlagt að biðja Mörthu um að útbúa máltíð. Hann gerði það og tók hún vel í beiðnina, en bar honum fyrst tebolla.
Hermann kallaði á lögreglumenn sem höfðu beðið átekta í leyni. Þegar þeir ruddust inn átti Martha bókstaflega í átökum við Hermann um tebollann, sem hún reyndi af fremsta megni að hella úr. Við rannsókn á teinu kom í ljós að það innihélt það mikið af arseniki að það hefði nægt til að drepa fimm manns.
Martha var ákærð fyrir morðtilraun og líkamsleifar Louis, Henrys og dætranna þriggja voru grafnar upp. Í öllum tilvikum fannst banvænt magn arseniks í líkamsleifunum og Martha var ákærð fyrir morð.
Martha sagðist saklaus en talaði fyrir daufum eyrum. Réttarhöldin stóðu í þrjá daga, Martha var sakfelld og dæmd til dauða.
Hún var tekin af lífi að morgni 22. október, 1894, og aðspurð hvort hún vildi segja eitthvað að lokum, svaraði hún: „Ég hef ekkert að segja.“
Þess má til geta að Martha var sú þriðja af fjórum konum sem voru hengdar í gamla Melbourne-fangelsinu.
Enn fremur var sonur eldri systur Mörthu, Ellenar, tekinn af lífi í Adelaide-fangelsinu þann 15. júlí, 1920. Sá hét Alexander Newland Lee og var dæmdur til dauða fyrir að myrða eiginkonu sína, Muriel, og þrjú börn þeirra, af sjö, með strikníni í apríl það sama ár.
