Sígilt þrætuefni í heitum pottum landsins um þessar mundir, og raunar allar aðrar mundir, er starfsemi stjórnsýslunnar, verkefni hennar og tilvist. Óumdeilanlegt er þó á meðal pottverja að stjórnsýslan hefur tilhneigingu til þess að blása út og finna sér verkefni.

Að því leiti er stjórnsýslan ef til vill svolítið eins straumefni undir þrýstingi. Þau finna sér hvern krók og kima til þess að smokra sér inn um og troða sér þangað sem henni var ekkert endilega ætlað að fara.

Fjölmiðlanefnd er skýrt dæmi þar um. Nefndin var stofnuð árið 2011 með lögum um fjölmiðla og tók til starfa í september það sama ár. Upphaflegt hlutverk nefndarinnar var að framfylgja áðurnefndum lögum um fjölmiðla. Síðar hlóðust á nefndina önnur verkefni. Árið 2013 var henni falið að fylgjast með RUV. Þá á nefndin að fylgjast með því að lögum og reglum um aðgang barna að kvikmyndum og tölvuleikjum sé fylgt. Loks var móttaka, umfjöllun og afgreiðsla styrkja til fjölmiðla lögð að hluta til á nefndina.

Í minnisblaði Fjölmiðlanefndar um starfsemi og verkefni Fjölmiðlanefndar er mikið gert úr þessu síðastnefnda atriði. „Leyfisveitingar og skráning,“ „vernd barna,“ „bann við hatursáróðri,“ „eftirlit,“ og  „mannréttindi,“ er á meðal orða sem koma fyrir í þeirri skrá.

Auðvitað vita það allir sem með málunum fylgjast að Fjölmiðlanefnd hefur nákvæmlega ekkert að segja um daglegt líf fólks, mannréttindi þeirra eða lífsgæði. Líf Jóns út í bæ yrði óbreytt að öllu færi það svo að Fjölmiðlanefnd yrði lögð niður á morgun. Að öllu.

Engu að síður hrannast verkefnin upp. Störfum fjölgað. Fjárframlög aukin.

Nú eru starfsmenn Fjölmiðlanefndar orðnir nógu margir til að réttlæta stofnun Starfsmannafélags Fjölmiðlanefndar. Það er eitthvað.