„Er búið að skipta um þjóðfána?“ spyr Guðmundur Oddsson, fyrrverandi skólastjóri og fyrrverandi varaþingmaður Alþýðuflokksins, í yfirsögn greinar sinnar í Morgunblaðinu í dag. Búast má við því að þessi grein eigi eftir að vekja nokkra úlfúð en í henni ræðst Guðmundur að nokkuð viðurkenndum skoðunum um hinseginmálefni. Guðmundur hneykslar sig á því að svo mörg fyrirtæki hafi tekið á móti Mike Pence, varaforseta Bandaríkjanna, með því að flagga hinseginfána:
„Það sem vakti þó meiri athygli mína voru fánarnir sem alls staðar blöktu við hún. Íslenski fáninn var lítt áberandi heldur blasti við fáni hinsegin fólks þ.e. gulur, rauður, grænn, blár og fjólublár. Ég velti fyrir mér hvort búið sé að skipta okkar gamla fána út? Það hlýtur að vera sjálfsögð kurteisi þegar um opinbera heimsókn er að ræða að þjóðfáni okkar sé hafður í öndvegi en ekki einhver marglit dula.“
Guðmundur kallar regnbogafánann marglita dulu. Hann segir að þó að Mike Pence kunni að hafa einhverjar ógeðfelldar skoðanir verðum við Íslendingar að una því að aðrir séu ekki sammála okkur. Síðan beinir Guðmundur spjótum sínum að hinsegindögum og hinseginumfjöllun á Íslandi:
„Ég átta mig raunar ekki á á hvaða vegferð við erum. Í nokkur ár hafa verið haldnir svokallaðir hinsegin dagar, þar sem allir fjölmiðlar keppast við að auglýsa göngu þeirra sem eru einverra hluta vegna öðruvísi en aðrir. Götur eru málaðar í regnbogalitum og fólk fer í skrúðgöngur í alls konar skrautlegum fatnaði til að vekja athygli á málstaðnum. Hvaða málstað? Að vera eitthvað öðruvísi en fjöldinn. Þarf þjóðfélagið virkilega að fara á annan endann þótt einhverjir séu öðruvísi en aðrir? Nú í ár þótti ekki nægilegt að hafa einn dag til að vekja athygli á þessu hinsegin heldur þurfti heila viku. Hvers eiga þeir að gjalda sem ekki eru hinsegin? Það virðist enginn áhugi á að vekja athygli á þeim.“
Guðmundur segist vera orðinn verulega áhyggjufullur vegna hinseginorðræðunnar. Segist hann fá á tilfinninguna að það sé bara tískufyrirbæri hvers kyns fólk sé. Hann skrifar:
„Ég er að verða verulega áhyggjufullur vegna orðræðu sem er í gangi varðandi þessi mál. Börn og unglingar eru mjög viðkvæm gagnvart þessum hlutum og þegar svo er komið að Siggi
frændi er einn góðan veðurdag orðinn Anna frænka finnst mér mælirinn vera fullur. Maður fær það einhvern veginn á tilfinninguna að það sé orðið tískufyrirbæri hvort maður er karlkyns, kvenkyns eða jafnvel hvorugkyns. Við Íslendingar höfum miklar áhyggjur af því hve fjölgun þjóðarinnar er lítil og ekki er líklegt að þeir sem ekki vita hvers kyns þeir eru muni bæta mörgum við.“
