Stjórnarandstaðan slær ekki aðeins upp skjaldborg um milljarðamæringa og sérhagsmuni heldur leggst hún .þver og reynir að koma í veg fyrir að stigin séu varfærin skrefi til að leiðrétta kjaragliðnun okkar minnstu bræðra og systra sem verst standa. Upplýsingar af trúnaðarfundum á Alþingi láku beint inn á skrifstofu hjá Samtökum fyrirtækja í sjávarútvegi á meðan málþófið stóð í veiðigjaldamálinu. Ragnar Þór Ingólfsson, félags- og húsnæðismálaráðherra, er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Manni finnst þetta vera orðinn dálítið rauður þráður hjá þessari stjórnarandstöðu sem er að stórum hluta náttúrlega það sem eftir lifði á þingi af síðustu ríkisstjórn. Veiðigjaldamálið til dæmis, þar var stjórnarandstaðan, setti Íslandsmet í málþófi við að verja ákveðna sérhagsmuni, kom í veg fyrir í raun og veru eðlilega leiðréttingu á veiðigjöldum og alls ekki hægt að segja að það hafi verið mjög stórt skref í að auka gjaldtöku fyrir afnot af þessari þjóðarauðlind. Svo kemur þetta, þá leggst stjórnarandstaðan algjörlega þver til að verja olíufélög sem eru með mjög köflóttan feril þegar kemur svona samráði og gegnsæi.
Skoðanakannanir sýndu eftir veiðigjaldamálið að jafnvel í þessum sveitarfélögum þar sem voru leiddir fram jafnvel kvótaerfingjar og fleiri til þess að lýsa því hvernig allt snerist um sjávarútveg, að það var yfirgnæfandi meirihluti við leiðréttingu veiðigjaldanna. Stjórnarandstaðan, hún er bara að vinna fyrir mjög skýrt afmarkaða sérhagsmuni.
„Já, þetta auðvitað raungerðist mjög í umræðunni um veiðigjöldin, hvar hagsmunirnir lágu. Ég á nú örugglega eftir að opna meira um það síðar. En verandi þingflokksformaður á þessum tíma og upplifa það hvernig upplýsingar á þingflokksfundum virtust rata beint inn á skrifstofu Samtaka fyrirtækja í sjávarútvegi, trúnaðarfundir, var með hreinum ólíkindum. Og bara upplifa í sjálfu sér þessa ofboðslegu sérhagsmunagæslu sem auðvitað reyndist ekki á rökum reist þegar upp var staðið, alla vega miðað við afkomu þessara fyrirtækja. Eftir að veiðigjaldafrumvarpið var samþykkt, þá hefur afkoman, í það minnsta, ekki verið neitt slor. Þarna fékk maður þetta beint í æð, ef svo má segja, hvað þetta opinberaðist, það sem maður hefur í sjálfu sér alltaf vitað, en hvað þetta opinberaðist ofboðslega.
Og síðan auðvitað bara í framhaldinu þegar kemur síðan að svona hinum vinklinum, þegar við höfum verið að reyna að bæta kjör okkar minnstu og veikustu bræðra og systra með vísitölutengingunni við örorku- og ellilífeyri, sem átti að setja hér samfélagið á hliðina og hagkerfið með, þótt það væri fjármagnað mál sem var í rauninni bara brotabrot af ríkisútgjöldum en átti að setja hér allt á hliðina. Varðandi frítekjumörkin sem við vorum að reyna að ná í gegn í desember, þetta snerist að eldra fólki og öryrkjum. Andstaðan og mótstaðan, og það sem við þurftum að hafa fyrir að koma þessum málum í gegn og þetta eru mál í rauninni sem eru að bæta, eru ekki að umturna tekjum þessara hópa, heldur að plástra. Við erum að reyna að minnka þessa kjaragliðnun. Við erum að reyna að gera betur við þá sem minnst eiga í þessu samfélagi.“
Þetta er náttúrlega fólkið sem á engin ráð til þess að bæta sér þetta með öðrum leiðum. Þetta er, þetta er fólkið sem er allar bjargir bannaðar.
„Og við setjum þetta í samhengi við þá skjaldborg sem að stjórnarandstaðan setti utan um milljarðamæringa á móti því að tala fyrir því að hér fari allt í kalda kol ef að við í minnstu viðleitni að reyna að bæta kjör þeirra sem að verst og minnst eiga. Þetta er ákveðin lífsreynsla, myndi ég segja, að vera inni í svona hringiðu þar sem að, hvað á ég að segja, sérhagsmunagæslan er ekki bara til þeirra sem að eiga mest heldur líka andstaðan við það að gera eitthvað fyrir þá sem minnst eiga.“
