Ég var um skeið í foreldrastarfi hjá Gróttu á Nesinu og seldi rósir í verslunarmiðstöðinni á Eiðsgranda til að fjármagna utanlandsferðir fimleikastúlkna. Íþróttahreyfingin var fjárvana og treysti á framlag foreldra og leikmanna til að geta haldið uppi eðlilegu starfi. Yngri landsliðin komast ekki á stórmót nema öll ættin kaupi rækjur eða lakkrískonfekt. Kvennadeildir félaganna lenda ítrekað í niðurskurði vegna fjárskorts. Þrátt fyrir ríflega opinbera styrki segist hreyfingin vera skítblönk eins og kirkjurotta.

Þetta stöðuga peningavæl stingur í stúf við ríkidæmi þeirra þegar kemur að erlendum leikmönnum. Körfuboltadeildir virðast hafa ótakmörkuð fjárráð til að greiða fyrir atvinnubótavinnu uppgjafaleikmanna austan hafs og vestan. Nýlega las ég að greitt væri á annan milljarð króna í laun og uppihald fyrir erlenda körfuboltamenn. Auk þess eru einhverjir íslenskir leikmenn á þokkalegum launum auk starfsmanna liðsins.

Ég horfði á dögunum á viðureign Vals og Grindavíkur í úrslitarimmu Íslandsmótsins í körfu. Fátt gaf til kynna að um keppni milla stráka úr Grindavík og Hlíðunum væri að ræða. Þjálfarar töluðu skrítna ensku í öllum leikhléum enda var meirihluti leikmanna erlendur. Íslensku leikmennirnir sátu á varamannabekknum með þreytulegan áhyggjusvip meðan áhugalausir útlendir málaliðar kepptu um titilinn.

Á sama tíma fækkar íslenskum leikmönnum hjá félögunum enda komast þeir ekki í lið fyrir þeim aðkeyptu. Þetta skilar sér í lakari árangri landsliða vegna þess að menn fá ekki nauðsynlega leikæfingu. Stjórnendur félaganna virðast einungis hafa eitt markmið í huga: að kaupa titilinn með nokkrum tveggja metra mönnum frá útlöndum. Á sama tíma geta félögin ekki sinnt eðlilegu uppeldisstarfi. Hvað ætla foreldrar að láta þessa dellu viðgangast lengi? Þessir ágætu hávöxnu uppgjafaleikmenn virðast sjaldnast vita hvað liðið heitir sem þeir spila fyrir enda skiptir það engu máli. Málaliðar berjast fyrir þann sem borgar best. Þetta má kalla drög að sjálfsmorði körfuboltadeildanna.