Greinin ber fyrirsögnina „Sjálfstæðisflokkurinn þarfnast nýrrar forystu“. Í upphafi segir Einar að leit sé að íslenskum stjórnmálamanni sem sé rökfastari eða betur máli farinn en Bjarni. Stjórnmálamenn úr öðrum flokkum hafi ekki roð við honum í rökræðum.
„Samt vegnar Sjálfstæðisflokknum alltaf illa í kosningum nú orðið. Eftir bankahrunið 2009, sem margir kjósendur kenndu Sjálfstæðisflokknum um, fékk flokkurinn samt tæp 24% atkvæða. Við kosningarnar 2013 jók flokkurinn aðeins lítillega við fylgi sitt eftir að hafa spilað hræðilega af sér með stuðningi við Icesavesamningana. Flestir Sjálfstæðismenn lögðust gegn Icesave. Það gerðu hins vegar aðeins örfáir þingmanna, þar á meðal Guðlaugur Þór Þórðarson, sem ekki greiddi atkvæði með Icesave,“ segir Einar.
Hann bendir síðan á að staðan hafi verið svipuð í kosningunum 2017 og 2021. Hafi flokkurinn ekki náð ásættanlegum árangri síðan 2009.
Því næst segir hann: „Ég styð Guðlaug Þór Þórðarson á landsfundi Sjálfstæðisflokksins um næstu helgi. Guðlaugur er kominn af óbreyttu alþýðufólki og hefur af miklum dugnaði komist til efna og metorða af eigin rammleik. Og að mínu mati er formennska Bjarna því miður fullreynd. Þrátt fyrir mikla hæfileika nær Bjarni engan veginn til almennings. Við almennir flokksmenn sem tökum mikinn þátt í kosningaundirbúningi verðum áþreifanlega varir við andstöðuna við Bjarna. Andstaðan við hann tengist oftast einhverjum umdeildum málum. Ég hef nefnt Icesave hér að framan. Nú síðast, korteri fyrir kosningar, dreif hann í gegn sölu á hlutum í Íslandsbanka. Hann mátti vita að neikvæð umræða myndi blossa upp. Ekkert lá á sölunni. Samt afréð hann að láta slag standa. Margt fleira mætti nefna, en ég nefni tvö augljós dæmi. Íslandsbankasalan kostaði okkur mikið fylgi að mínu mati þótt ekki sé dýpra í árina tekið.“
Hægt er að lesa grein Einars í heild sinni á vef Fréttablaðsins.
