Sólveig segir að árlega séu þúsundir verkafólks hlunnfarnar um laun. Laun sem fólkið sjái aldrei eða þurfi aðstoð stéttarfélaga við að innheimta. Hún segir að meðalupphæð launakrafna, sem Efling vann fyrir sitt félagsfólk á síðasta ári, hafi verið 492 þúsund krónur og skipti kröfur sem þessar hundruðum ár hvert.
Hún bendir á að við gerð hinna svokölluðu Lífskjarasamninga hafi ríkið skuldbundið sig til að hreinsa þennan skammarblett og að lofað hafi verið að heimila sektir fyrir brot gegn lágmarkskjörum verkafólks.
„Vinna fór af stað á vegum Ásmundar Einars Daðasonar félagsmálaráðherra þar sem fulltrúar Samtaka atvinnulífsins og Alþýðusambands Íslands áttu að gera tillögur um lagabreytingar. ASÍ hefur þar lagt fram vel útfærðar og sanngjarnar lausnir. Samtök atvinnulífsins hafa hins vegar lagst gegn öllum tillögum og stöðvað framgang málsins. Með því er ráðist gegn einni af mikilvægustu forsendum gildandi kjarasamnings.“
Segir Sólveig og bætir við að Samtökum atvinnulífsins virðist ekki vera treystandi til að starfa samkvæmt lögum og á grunni þess samkomulags sem þau samþykktu sjálf.
„Í stað þess að standa vörð um eigin kjarasamninga standa þau vörð um þá sem brjóta þá. Lögleysa í margvíslegum skilningi á sér öflugan málsvara í Samtökum atvinnulífsins. Þar fara fremstir Sjálfstæðismenn af nýrri kynslóð, skólaðir í taumleysi góðærisáranna og skyndigróða ferðaþjónustubólunnar. Í huga þeirra virðast venjur og lágmarksheilindi við samningagerð engu máli skipta.“
Segir Sólveig og bendir síðan á að verkafólk eigi sér einnig öfluga hreyfingu og sterk vopn.
„Atvinnurekendur fengu vorið 2019 langan kjarasamning þar sem þeim var veittur friður til nóvember 2022. Gildi samningsins er hins vegar háð því að hann og forsendur hans séu virtar. Gerist það ekki mun félagsfólk í Eflingu knýja fram efndir með öðrum leiðum.“
