Björgvin G. Sigurðsson skrifar:

Ferðaþjónustunni fylgja áður óþekkt tækifæri fyrir almenning um land allt til að byggja upp ábatasama þjónustu í greininni. Veitingasala, fjölbreytt gisting og afþreying spretta upp um allt land. Sérstaklega er þetta kærkomið tækifæri fyrir landsbyggðina sem hefur skort ný tækifæri til máttugrar nýsköpunar, til hliðar við hefbundinn landbúnað og þjónustu við hann.

Fjölgun ferðamanna fylgja vitaskuld ýmsar áskoranir. Aðgengi að ferðamannastöðum þarf að bæta og álag á innviði í löggæslu, heilbrigðisþjónustu og samgöngukerfi er mikið. Við því verða stjórnvöld að bregðast í samstarfi við sveitarfélögin og greinina sjálfa.

Mest mæðir á vegum landins og þar eru hætturnar oft háskalegar þegar þungi umferðar á mjóum vegum vex hratt. Brýnast af öllu er að ráðast í átak við að breikka vegi og brýr, tvöfalda eða þrígreina þyngstu kaflana þannig að skilið sé á milli akgreina og bráðasta hættan við ferðalög um vegina frá.

Slíkt átak er á ábyrgð Alþingis og ríkisstjórnar og þar þarf að hugsa hratt og stórt. Tíð banaslys og alvarleg eru hræðilegir harmleikir sem einungis er hægt að vinna verulega gegn með öruggara vegakerfi.

Vegatollar leysa ekki þennan vanda. Ökumenn, erlendir og innlendir, greiða háa skatta í gegnum kaup á eldsneyti, sem að stórum hluta eru nýttir í annað en samgönguframkvæmdir. Meginmálið er að nýta þá fjármuni til þess sem eyrnamerkt er; viðhalds og nýframkvæmda í samgöngumálum.

Sé vel á málum haldið næstu misserin verður ferðaþjónustan meiriháttar og kærkominn aflgjafi inn í íslenskt samfélag um ókomna tíð. Átak í samgöngumálum þolir hinsvegar enga bið og þarf að haldast í hendur við heppilega útfærslu komugjalda til landsins, til að standa straum af hluta framkvæmdanna.

Leiðari úr Suðra. Smelltu hér til að lesa blaðið í heild sinni.