Aðventan hefst fjórða sunnudag fyrir jóladag og stendur því í fjórar vikur. Orðið aðventa hefur verið notað í málinu að minnsta kosti frá því á 14. öld og er tökuorð úr latínu adventus í merkingunni „tilkoma“. Að baki liggur latneska sögnin advenio „ég kem til“ sem leidd er af latnesku sögninni venio „ég kem“ með forskeytinu ad-.

Hér áður fyrr var oftar talað um aðventuna sem jólaföstu ef marka má dæmi í fornmálsorðabókum og í seðlasafni Orðabókarinnar. Nafnið jólafasta er dregið af því að í kaþólskum sið var fastað síðustu vikurnar fyrir jól og ekki etið kjöt.
Í Grágás, hinni fornu lögbók Íslendinga, stendur til dæmis að á jólaföstu skuli fasta hvern dag og tvær nætur í viku nema messudagur taki föstu af. Fæstir fara eftir þessu nú til dags enda ekki margir Íslendingar sem aðhyllast kaþólska trú.
Líklegast myndu nútíma Íslendingar kalla jólaföstuna „vegan-vikur“ ef siðurinn væri fundinn upp í dag og varla svo vitlaust að sleppa ketinu að mestu þar til aðfangadagur rennur upp með áframhaldandi ketáti til áramóta.

Íslensk orðsifjabók

aðventa kv. „jólafasta“. To., komið úr lat. adventus „koma“, ɔ koma eða fæðing Krists í heiminn