Sjónvarpsþættirnir The Crown sýna í raun hvað breska konungdæmið er – sápuópera. Hinir raunverulegu karakterar sem byggt er á eru flestir lítt spennandi, svo höfundar þáttanna hafa tekið til bragðs að bæta aðeins í. Það er svona eins og þegar landkönnuðir komu til  Íslands á 19. öld, höfðu í för með sér teiknara sem létu fjöllin líta út eins og þau væru hærri en þau eru í raun, dalina dýpri.

Flest af því sem kemur fram í þessum þáttum var í dálkum eins og Fólki í fréttunum. Ég er til dæmis alinn upp við fréttir af Margréti prinsessu, systur Elísabetar drottningar. Það verður að segjast eins og er, yfir henni var sjaldnast neinn ævintýraljómi né körlunum sem hún var í þingum við.

En samt er þetta feikivinsælt. Ætt drottningarinnar hefur varla aðra þýðingu núorðið en að vera forvitnisefni fyrir fjölmiðla – söluvarningur sem gengur alveg sérstaklega vel í Ameríku. Jú, í þessari stofnun lifir minningin um að Bretland var einu sinni heimsveldi – það er ein ógæfa, sérstaklega Englendinga, að hafa aldrei gert almennilega upp við þann tíma, glæpaverk hans og rányrkju. Forætisráðherra Bretlands getur samið ræður sem drottningin flytur í þinginu í Westminster, látið hana fara með alls kyns fleipur.

Stuart Heritage skrifar grein í The Guardian. Hann segir að Andrew prins sé búinn að eyðileggja The Crown. Spyr hvort höfundar þáttanna geti ekki farið að haska sér. Á óbreyttum hraða, og í tíðindaleysi þáttanna, séu tíu ár þangað til kemur að viðtalinu sem prinsinn fór í og þar sem hann glataði endanlega orðstír sínum.