Í gær barst tilkynning þess efnis að breiðfylking kvenna hafi hist í gær og ákveðið að bjóða fram kvennalista í borgarstjórnarkosningum, þar sem femínísk málefni yrðu sett á oddinn. Ekki kom fram hvaða konur stæðu á bakvið framboðið, en í tilkynningunni er vísað til baráttufundar kvenna í október síðastliðnum á Hótel Sögu, sem hafi orðið kveikjan að framboðshugleiðingum.

Sóley Tómasdóttir, fyrrum forseti borgarstjórnar fyrir VG, sem nú stundar rannsóknir í jafnréttis- og fjölmenningarmálum í Hollandi og hefur lengi barist fyrir femínískum gildum, blés til þess fundar, en hún segist á Facebooksíðu sinni í dag ekki koma að framboðinu, þó svo hún muni styðja það:

„Ég er gerð að höfuðpaur. Það er svo sem skiljanlegt þar sem ég boðaði til fundarins í október, en það er kominn tími til að fjölmiðlar og spegúlantar átti sig á því að femínísk hreyfing er ekki einnar konu mál. Það er ekki lengur hægt að afgreiða femínisma með því að varpa mér eða Hildi Lilliendahl á bálið. Að baki kvennaframboðinu stendur stór hópur kvenna sem munu stíga fram og kynna sig þegar þeim hentar,“

segir Sóley og útskýrir að nafnleysið sé í raun þaulhugsuð herkænska og vandvirkni, ekki sé betra að „æða óundirbúin í fjölmiðla.“ Hvort Sóley sé að vísa í viðtal Sindra Sindrasonar og Þórdísar Lóu Þórhallsdóttur, oddvita Viðreisnar í Reykjavík á Stöð 2 á dögunum skal ósagt látið, þó það mál komi óneitanlega upp í hugann.

Sóley segir að þetta sé gert með þessum hætti, til þess að engin ein kona sé tekin fyrir sem forsprakki:

„Konurnar hafa verið gagnrýndar fyrir að hafa ekki nöfn á bak við tilkynninguna. Einn vinur minn sagði þetta skýrt dæmi um að það væri erfiðara að fá konur en karla í fjölmiðla, framboð karla myndi aldrei veigra sér með þessum hætti. Það er hárrétt, en skýrt dæmi um vinnubrögð sem karlar gætu lært af konum. Það er alls ekkert betra að æða óundirbúin í fjölmiðla, það gagnast hvorki málstaðnum né hlustendum.

Þetta tvennt tengist að sjálfsögðu. Konurnar sem standa að kvennaframboðinu vita sem er, að samfélaginu finnst þægilegast að hafa bara eina konu sem femínistANN. Ef einhver nöfn hefðu verið sett á bakvið tilkynninguna í gær, þá hefði fljótlega einhver ein verið tekin fyrir sem forsprakki. Þær vita líka sem er, að hefðu þær ætt af stað í viðtöl með ófrágengna stefnu, hefðu þær fljótlega verið hankaðar á því sem vantar, mismælum, röngu orðalagi eða of skrækri röddu.

Konur í femínískri baráttu hljóta mun harðari útreið en aðrar konur sem þó hljóta harðari útreið en karlar í fjölmiðlum og stjórnmálum. Þær geta því ekki leyft sér að æða óundirbúnar í fjölmiðla og gaspra um eitthvað sem þær eru ekki með á hreinu. Það er ekki konunum að kenna, heldur samfélaginu. Þetta er ein af mýmörgum staðreyndum sem undirstrika mikilvægi kvennaframboðs.“