„Ég var hreinlega í sjálfsmorðshættu. Ég var búinn að tala við lækni, var með rosalegar sjálfsmorðshugsanir og var með dúkahníf og var búinn að skera mig,“
segir Flosi Þorgeirsson sagnfræðingur, gítarleikari, sjúkraliði og annar þáttastjórnenda hlaðvarpsins Draugar Fortíðar. Flosi hefur lengi talað opinskátt um andleg veikindi sín og viðtal í Fullorðins er engin undantekning.
Í viltalinu segir Flosi meðal annars frá árinu 2009 þegar hann bjó á Húsavík og var lagður inn á geðdeild á Akureyri. „Það var rosalega niðurlægjandi,“ svarar hann aðspurður um hvernig það hafi verið að vera sendur á geðdeild.
„Ég kom þangað og þá var einhver mótþrói, mér fannst það neyðarlegt að leggjast inn á geðdeild og einhver uppgjöf. Þannig að ég fór aftur heim og svona sólarhring síðar hringdi ég aftur í vin minn. Og þá labbaði ég þarna inn og eins og maður segir í AA samtökununum: Ég tek öllum leiðbeiningum.“
Flosi dvaldi á geðdeildinni í þrjár vikur og segist hafa mátt fara út og inn eins og hann vildi.
„En ég vildi ekkert fara út, ég var bara í fósturstellingunni upp í rúmi með ekkasog, það var eitthvað sem hafði alveg gefið sig.
Segir Flosi að eftir tvær vikur hafi honum verið ýtt út og sagt að fara í Lystigarðinn eða í bíó. Skellti hann sér á Harry Potter í bíó og segist hafa verið haldinn vanlíðan þar til ljósin slökknuðu.
Hann segir tvo lækna hafa strax farið að tala um áfengi og misnotkun róandi og örvandi lyfja.
„Þeir sögðu þú verður að hætta þessu, þú nærð aldrei neinum tökum á þunglyndinu ef þú hættir þessu ekki. Og ég hætti þessu og það var alveg rétt, það er alveg nauðsynlegt. Maður á að tækla raunveruleikann edrú. Það er erfitt en þannig á að gera það.“
Flosi segir það hljóma undarlega, en hann hafi alltaf tengt ótrúlega við fyrri heimstyrjöldina.
„Ég er búinn að komast að hvað það er. Mér hefur alla ævi liðið eins og þessum mönnum þarna ofan í einhverri skotgröf, það er einhver ægilegur óvinur þarna hundrað metra í burtu, sem þú veist að er líklegur til að drepa þig. En þú þarft einhvern tímann að hlaupa á móti honum. Þessar myndir af hermönnum, sem ég sá þarna og ég tengdi við þetta útlit, þeir eru alveg búnir á því, engar tilfinningar í andlitinu og eyðilagðir fyrir lífstíð. Mér líður eins og ég hafi verið á vígstöðvunum síðan ég var átta ára gamall.“
Flosi segir mega færa rök fyrir þessu af því að tilfinningin um að lifa af (e. Survival Mode) hætti aldrei.
„Ég var búinn að vera edrú dálítið lengi þegar vinur minn sem var líka búinn að vera edrú lengi benti mér á þerapista. Ég fór til hennar og við náðum góðu sambandi. Það er líka gott að hafa manneskju sem þekkir þetta af eigin raun, alkóhólisma, trauma, hvað sem er. Ég man að í fyrsta tíma sagði hún: „Þetta er rosaleg áfallasaga.“ Og mín viðbrögð voru: „Já og hvað með það? Ég er með þunglyndi, ég vil losna við það.“
Flosi segist hafa farið til hennar reglulega í nokkur ár og honum ekki alltaf liðið vel.
„Það er alltaf þessi grámi yfir mér, það kemur alltaf þetta þunglyndi yfir mig. Lífið tilgangslaust, ég er svo þreyttur á þessu. Á síðasta ári þessi kulnun, þá var mér bara sagt að setjast í lazyboyinn minn, horfa bara á sjónvarp, reyndu að gera ekki neitt, ekki gera podcast, bara gera sem minnst. Ég gat ekki horft á horrormyndir, sérstaklega ef var verið að koma illa fram við annað fólk, ég á enn þá erfitt með það. Þannig að í þessari kulnum þá brast eitthvað.“
Í þessari frétt er fjallað um þunglyndi og sjálfsvíg. Ef einstaklingar glíma við sjálfsvígshugsanir er bent á Hjálparsíma Rauða krossins 1717 og netspjall Rauða krossins 1717.is. Opið allan sólarhringinn. Einnig má hafa samband við Píeta-samtökin sem veita ókeypis ráðgjöf í síma 552-2218, allan sólarhringinn. Netspjall Heilsuveru þar sem svarar hjúkrunarfræðingur er líka opið frá kl.8-22 alla daga. Fyrir þau sem misst hafa ástvin í sjálfsvígi má fá stuðning í sorg hjá Sorgarmiðstöð og hjá Pieta samtökunum.
