„Maður fær það á tilfinninguna að starfsmenn séu að lána manni úr eigin vasa og viðkvæðið er þannig að maður er yfirheyrður eins og manns eini tilgangur sé að svíkja fé út úr sjóðnum, en ekki að fá lán sem greiðist til baka með vöxtum,“ segir leik og söngkonan Sesselía Ólafsdóttir en hún og Vilhjálmur B. Bragason hafa slegið í gegn með frumsömdu lagi þar sem þau láta Lánastofnun íslenska námsmanna rækilega heyra það. Hafa hátt í 350 manns deilt myndbandi þeirra á facebook en Sesselía og Vilhjálmur mynda saman tvíeykið Vandræðaskáld.
Sesselía er menntuð í leiklist og leikstjórn og þá hefur Vilhjálmar lokið MA gráðu í leikbókmenntum og leikritun frá RADA í Bretlandi. „Við námum í London og syngjum dálítið um eigin reynslu, blandið öðrum sögum frá vinum okkar og smá skáldaleyfi,“ segir Sesselía í samtali við blaðamann en óhætt er að segja að textinn í laginu lýsi vel veruleika fjölmargra íslenskra námsmanna sem þurfa að reiða sig á framfærslu frá lánasjóðnum, svosem að þurfa að kría út yfirdrátt frá bönkunum, lifa á núðlum og eins og línan segir í laginu: „Neyðist til að selja mig svo eigi fyrir mat.“
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=vydSDdvj7YY&w=600&h=480]
„Það versta við þetta var ekki að þurfa að lifa á klinki og borða núðlur. Það versta í þessu var viðmótið sem mætti manni frá starfsmönnum LÍN. Það fór alveg eftir því á hverjum maður lenti hvernig samtalið fór, og miðað við hvernig vinir og kunningjar okkar hafa lýst sínum samskiptum virðist stundum eins og um geðþóttaákvarðanir sé að ræða.
Við settum um árið á svið sýninguna Útför – saga ambáttar og skattsvikara, en þar skoðuðum við helst hvað dregur Íslendinga saman og sameinar okkur sem þjóð á þessum tímum sundrungar. Kemur þá í ljós að fátt sameinar Íslendinga eins og hatur á LÍN.“
Sesselía kveðst hafa verið heppin á sínum tíma að hafa gott bakland. Það gildir þó ekki um alla. „Ég fór til London í leiklistarnám haustið 2008, eða á þeim tíma sem flestir þekkja nú til dags sem „korter í hrun“. Ég var að mörgu leyti mjög heppin – ekki af því að skuldin mín hækkaði tvöfalt vegna hrunsins og ekki af því að samt væri ekki hægt að lifa af láninu með góðu móti. Heldur ekki af því að maður þurfti tvisvar á ári að gráta lánið sitt út úr fólki sem virtist líta á mann eins og ótíndan þjóf, heldur af því að ég á fjölskyldu sem gat stutt mig fjárhagslega og þurfti því hvorki að selja mig né hætta námi.“
