Katrín Edda Þorsteinsdóttir verkfræðingur sem búsett er í Stuttgart í Þýskalandi tókst á við risaverkefni á laugardag: lengsta og hæsta hlaup sem hún hefur farið í. Kláraði hún hlaupið og segist hún extra stolt af sér fyrir vikið.
„Extra stolt af mér í dag. Skráði mig í þetta hlaup fyrir ekki mjög löngu, lengsta og hæsta sem ég hef farið, æfði fyrir það en var ekkert viss hvort myndi fara endilega og var eitthvað lítið pepp út af hnéverkjum seinustu daga og hormónarugli og eitthvað en svaf mjög vel og var ekki með mikla verki og ákvað bara að fara,“
segir Katrín Edda í færslu á Facebook þar sem hún segir hlaupasöguna.
Ferðalagið á staðinn þar sem hlaupið hófst tók 90 mínútur og dró Katrín Edda eiginmanninn og tvö börn þeirra með.
Þegar hún mætti á staðinn sá hún að 90% hlaupara voru með stafi.
„Ég vissi ekki neitt um þessa braut eða vegi, vissi ekkert hvernig þetta yrði. En ég kann heldur ekkert á stafi svo hefði ekki hjálpað mér anyways. En jesús, undirlagið eða hvað segir maður, jörðin? var svooo óregluleg, mikið af steinum og svona risa trjárótum að ég hélt ég væri í grindarhlaupi á tímabili, sá líka stelpu detta á hausinn þar. Nú skil ég þegar pro fólkið talar um „tæknileg hlaup“, var amk óreglulegra en ég er vön. Öll niðurhlaup var maður literally að stara niður að passa sig að detta ekki svo ég náði ekki að taka nein vídjó eða myndir því ég var svo upptekin að einbeita mér, sérstaklega í lokin á þreyttum fótum.“
Segir hún púlsinn hafa farið hratt upp í byrjun en svo verið ágætur svona miðað við. Var hún orðin vel þreytt í fótunum í lokin „því maður er líka bara 75% af tímanum að hikea upp fáránlegaaaaa brattar brekkur með hendur á lærum og hausinn næstum í jörðinni, og hin 25% að skokka niður og passa sig að detta ekki, það ætti eiginlega ekki að kalla þetta hlaup.“
Segist hún einnig mjög stolt af því að hafa aldrei stoppað, „fór alveg oft framhjá einhverjum sem voru stopp í bröttu brekkunum. Vinstri rasskinnin mín var að vinna svona 80% af tímanum og hægri hnéð fór aðeins að segja til sín svona seinasta klukkutímann. Fæ líka pottþétt harðsperrur í þrihöfðann eftir að ýta svona mikið á lærin.
Seinasta brekkan var líka vel erfið, 250 m í einu, mega bratt þegar maður er búinn með 23 km og 1000 m nei, vá sá svo ég var alveg að fara að ná á ca 3:30!! Sem betur fer seinustu 500 metrarnir á götu og smá niður á móti svo gat aukið hraðann.“
Dóttir Katrínar Eddu hljóp svo með henni í mark.
