Íslensk tunga liggur undir margs konar ámæli. Flókið beygingakerfi í þremur kynjum fellur illa að nýrri kynvitund samfélagsins. Margir vilja að tekin sé upp ensk málvenja varðandi aldur fólks og neðri áratugurinn gildi en ekki sá efri. Fólk um sextugt hefur lagst í þunglyndi og áfallastreituröskun þegar talað var um að nú væri sjötugsaldurinn runninn upp.

Gagnrýnt hefur einnig verið hversu fátæk íslenskan er af almennilegum blótsyrðum. Einungis þrjú slík áhersluorð eru í notkun, andskoti, djöfull og helvíti. Þessu til samanburðar má nefna að finnskan hefur nokkra tugi skemmtilegra blótsyrða meðan Íslendingar tönnlast í sífellu á þessu þríeyki fjandans. Ungum var mér kennt að fara sparlega með þessi blótsyrði því að með því væri maður að ákalla eða lofsyngja hinn illa. Gömul merking orðsins blót er tilbeiðsla svo að mikill fúkyrðaflaumur er lofsöngur til andskotans.

Það er gleðilegt að margir unnendur íslenskunnar hafa tekið upp þann sið að sniðganga þessar gömlu formælingar og nota þess í stað hið smekklega orð „fokk“. Á dögunum kepptu grænklæddir Kópavogsbúar við röndótt lið Víkinga úr Fossvoginum í knattspyrnu. Leiknum lauk með jafntefli 2-2. Hinn geðþekki málvöndunarmaður Arnar Gunnlaugsson þjálfari Víkinga var að vonum ósáttur við þessi úrslit og fór mikinn í viðtölum við fjölmiðla. Hann sagði nokkrum  sinnum „fokk“ eða „fokking“ til að leggja áherslu á orð sín.  Honum til hróss má segja að hann bölvaði ekki upp á gamla móðinn heldur hélt sér við „fokkið.“ Unnendur íslenskunnar fagna því þegar áhrifamikill álitsgjafi eins og Arnar fellur ekki í þá freistni að tvinna saman gömlum úreltum blótsyrðum heldur reynir að auðga tunguna með fallegum nýyrðum að hætti Jónasar Hallgrímssonar.