Nú eru farnar að berast fleiri fréttir af ljóshærðum börnum með Róma-fólki – þeim sem áður hétu sígaunar. Minnir dálítið á söguna um Bláskjá sem var enn lesin í mínu ungdæmi. Líklega þykir hún ekki boðleg í dag vegna rasisma.

Ég hef reyndar eitt sinn séð hóp sígauna með einkennilega ljóshært barn. Það var í Suður-Frakklandi fyrir svona áratug. Þar voru sígaunar á torgi með lítinn dreng sem var svo ljós að hann leit helst út fyrir að vera frá Finnlandi eða Svíþjóð. Svo hurfu þeir á brott og ég sá þá ekki meir.

Það sem er einna sorglegast við sígaunalífið er meðferðin á börnunum. Þau ganga ekki í skóla, læra vart að lesa, eru send út til að betla og snapa. Maður veit svo ekki hvert peningarnir fara – varla í að fæða þau og klæða. Í fyrra var ég úti á götu í borg í Grikklandi, þar var sígaunastúlka sem var nýbúin að fæða barn. Hún hafði einfaldlega fætt úti á götu. Í kringum stóð fólk sem var að reyna að telja hana á að fara á sjúkrastofnun til að fá aðhlynningu fyrir sig og barnið.

Sígaunar eru óvinsælir, sums staðar hundeltir og kúgaðir. Þeir standa sjálfir vörð um frelsi sitt og flökkulíf, og láta ekki yfirvöld segja sér, en það kann að vera dýrkeypt fyrir konur innan hópsins sem eru kúgaðar og beittar ofbeldi, stúlkur sem þurfa að gefast körlum á unga aldri og börn sem njóta ekki menntunar eða sæmilegs atlætis.