Stjórnmálafræðin gefur góða mynd af því hvernig samfélagið virkar, hvernig þræðirnir liggja og hvernig völdin liggja. Hún er góður grunnur fyrir þá sem viðja starfa á fjölmiðlum eða við almannaþjónustu. Mestu þroskaárin eru í framhaldsskóla, sem ætti enn að vera fjögur ár. Vélritunarkunnáttan er dýrmæt. Björg Magnúsdóttir, fjölmiðla- og athafnakona, er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Björg Magnúsdóttir - 2
Þú varst mikið í félagslífi þegar þú varst í framhaldsskóla, í Versló.
„Já, það voru góð ár.“
Já, ég trúi því.
„Það er algjörlega þannig. Þá var framhaldsskólinn fjögur ár …“
Já, sem hann ætti að vera enn!
„Ég er sammála því, nefnilega. Þetta eru ómetanleg ár og þá er ég ekki endilega alltaf að tala bara um námsefnið, það gerist bara svo mikið í félagslegum þroska, t.d. að taka þátt í ræðukeppnum og söngleikjum og böllunum og … kyssa einhvern og allt þetta. Þetta er bara hluti af því að verða manneskja.“
Þetta er mikill skóli. Þetta er sennilega mesta þroskatímabil ævinnar.
„Ég held það.“
Og jú, jú, sumir læra eitthvað líka, bóklegt, með.
„Já, það sem ég hef oftast þakkað fyrir námslega úr Versló, það er vélritunarkunnáttan. Það var rosalega metnaðarfullur vélritunarkennari og bara námsefnið þar, þannig að við öll sem vorum í þessu, þó að við höfum ekkert náð að taka inn af hinu, þá getum við vélritað rosalega hratt.
Heyrðu, ég get sett mig í þessi spor. Ég var í MR og það var engin vélritun þar.
„Nei, þið voruð með bréfdúfur, var það ekki?“
Jú, jú, fjaðurstaf og bréfdúfur. En þegar ég var í níunda bekk í Hlíðaskóla … þá var mér þrælað í vélritunarnámskeið og ég man það að við þurftum að koma með ritvélarnar í skólann. Þetta var ferðaritvél sem kallað var, en hún var … ég veit ekki hvernig maður fór að þessu. En ég lærði að vélrita. Og ekki grunaði mann þá að maður myndi sitja síðan megnið af ævinni við lyklaborð að vélrita.
„Akkúrat. Já, þetta er nákvæmlega málið. Það er stundum eitthvað óvænt sem, ja, og maður svona áttar sig á því þegar litið er til baka hvað það var sem var gott eða sniðugt, þó maður fattaði það ekki alltaf í mómentinu.“
Nei, maður var ekkert rosalega ánægður með þetta þegar maður var að burðast í roki og rigningu eða snjókomu með stóra ritvél.
„Mér finnst það nú dálítið mikið lagt á börn, ég verð nú bara segja það.
Þetta yrði væntanlega barnaverndarmál í dag.
„Ég myndi segja hundrað prósent, það er alveg þannig.“
Og svo ferðu í háskólann og í hvað, stjórnmálafræði?
„Ég fer í stjórnmálafræðina þar og það er örugglega, einmitt, talandi um að raða saman brotunum eftir á. Ég hef aldrei verið einhver svona Excel-týpa: Já, þegar ég er 25 ára ætla ég að vera komin með vinnu hér og svo gerist þetta, svo gerist þetta. Ég er bara að gera það sem er gaman og gott og fylgja hjartanu að einhverju leyti. Þannig að ég fer í stjórnmálafræðina vegna þess að mér fannst það áhugavert út frá því að læra meira um samfélagið, hvernig samfélagið virkar, hvernig völd liggja, hvernig flokkakerfið hefur þróast. Ég man að ég sat þarna líka kúrsa um leiðtoga og hvað það er sem skilgreinir leiðtoga, hvernig ákveðnar týpur ná einhvern veginn að hrífa fólk með sér og draga fólk í ákveðna átt.
Svo einmitt eru þarna að koma inn alþjóðastjórnmálin sem eru líka brjálæðislega áhugaverð. Þannig að þetta var bara ógeðslega skemmtilegur tími og mér er oft sagt að þeir sem vita ekkert hvað þeir ætla að læra, það sé gott fyrir þá að fara í stjórnmálafræðina. Úr hinum og þessum áttum færðu alls konar fróðleik og þetta er góður grunnur undir, myndi ég segja, eins og bara að starfa í fjölmiðlum eða ætla að starfa að einhverjum samfélagsmálum. Þá er þetta svona allavega einn angi af því. Þannig að ég skemmti mér ótrúlega vel þarna og var fljótlega komin í Röskvu. Ég hef nú oft hugsað um það, það var nú ekkert sérstök ákvörðun. Það var bara stemning og það voru góð partý og þau voru að berjast fyrir jafnrétti til náms og hver er ekki tilbúinn að skrifa undir það?“
