Í vikunni hefur mikið verið fjallað um kaup á íbúðum Félags eldri borgara (FEB) að Árskógum. En þrátt fyrir að kaupendur hafi samið um kaupverð, þinglýst kaupsamningi og staðið við sitt samkvæmt samningnum þá krafðist FEB aukagreiðslu vegna kostnaðaraukningar sem hafði átt sér stað vegna mistaka FEB við útreikning. Meginregla íslenska samningaréttarins er að samninga skuli halda, því kom þessi viðbótargreiðsla illa við kaupendur sem voru settir afarkostirnir að greiða, eða falla frá kaupunum. FEB hefur borið því við að án þess að velta kostnaðaraukningunni á kaupendur, þá muni félagið fara í þrot. Hér er því sú óþægilega staða komin upp að kaupendur að Árskógum eiga að gjalda milljónir vegna mistaka annarra, þrátt fyrir að hafa lagalegan rétt sín megin. Og þrátt fyrir að hafa lagalega réttinn sín megin þá hefur þriðjungur kaupenda fallist á hækkað verð. Hvort ætli það sé vegna tryggðar þeirra við FEB og skilnings á aðstæðum eða einfaldlega vegna þess að án þess að greiða fá þeir ekki afhent og eru þar af leiðandi á götunni? Þó svo að íbúðirnar séu með hækkuðu verði enn undir markaðsvirði þá verður að hafa það í huga að kaupendur ganga til samninga út frá ákveðnum forsendum og út frá annarri krónutölu. Þó svo verðið hafi verið lágt þá er ekki gefið að allir eigi aukagreiðsluna til, enda lífeyrisgreiðslur oft ekkert fagnaðarefni.