Breska blaðakonan og pistlahöfundurinn Anna-Louise Dearden hefur vakið athygli fyrir opinskáan pistil þar sem hún lýsir því hvernig hún og sambýlismaður hennar björguðu sambandi sínu með dramatískri ákvörðun.

Í pistlinum sem Dearden skrifar á vef Daily Mail segir húnað eftir níu ár saman hafi samband hennar og maka hennar, Mike, verið í auknum mæli farið að einkennast af hversdagslegum núningi og pirringi sem smám saman kæfði nándina á milli þeirra og drap alla kynlífslöngun.

Hún segir að þrátt fyrir að þau ættu enn margt sameiginlegt og elskuðu hvort annað hafi hið hversdagslega samlífi þeirra orðið sífellt erfiðara. Rifist hafi verið um smávægilega hluti eins og uppþvottavélina, hundahár í sófanum, brauðmylsnur á gólfinu og heimilisþrif.

Skapaði spennu sem smitaði út frá sér

Dearden lýsir maka sínum sem einstaklega snyrtilegum og reglusömum manni á meðan hún sjálf sé afslappaðri í heimilishaldi. Hún segir stöðugt eftirlit og athugasemdir um hversdagslega hluti hafa skapað spennu sem hafi smitað út í allt sambandið.

„Að hafa augu sem fylgjast með hverri hreyfingu þinni meðan þú puðar í heimilisverkum heldur taugakerfinu í stöðugri viðbragðsstöðu,“ skrifar hún.

Vendipunkturinn hafi komið fyrir um einu og hálfu ári, rétt fyrir jól, þegar fjölskylduboð varð til þess að allt fór í háaloft. Mike hafi átt erfitt með þá ringulreið sem fylgdi heimsókn fjölskyldunnar og ákveðið að fara til móður sinnar á aðfangadag á meðan Dearden sat eftir með gestunum.

Eftir það hafi þau bæði áttað sig á því að sambúðin væri orðin vandamál, þótt ástin væri enn til staðar.

„Auðveldasta leiðin hefði verið að hætta saman, en stóra vandamálið var að við elskuðum hvort annað ennþá,“ segir hún.

Erfiðir fyrstu dagar

Skömmu síðar losnaði lítið leiguhús í nágrenni heimilis þeirra í Northamptonskíri á Englandi og ákváðu þau að prófa svokallað „Living Apart Together“ fyrirkomulag – að vera áfram par en búa hvort í sínu lagi.

Dearden segir fyrstu dagana hafa verið erfiða og sorglega. Hún hafi óttast að sambandið væri í raun að renna sitt skeið, enda sé fólki gjarnan kennt að það að búa eitt jafngildi einmanaleika eða sambandsvanda. Reynslan hafi hins vegar reynst allt önnur.

Hún segir að með aukinni fjarlægð hafi þau farið að sakna hvort annars á jákvæðan hátt. Þau hafi hist sjaldnar, en verið spennt þegar þau gerðu það. Samskiptin hafi orðið hlýrri, gagnrýnin minni og nándin meiri. Henni hafi í raun liðið eins og þau væru farin að „deita“ aftur.

Dearden segir að þau hafi bæði notið þess að hafa eigið rými. Hún hafi til dæmis getað vaknað snemma, hlustað á tónlist og horft á sína eigin sjónvarpsþætti án málamiðlana, á meðan hann naut þess að hafa sitt heimili nákvæmlega eins og hann vildi hafa það.

Kynlífið hafi einnig tekið miklum breytingum til hins betra.

„Með minni gagnrýni líkaði okkur betur hvort við annað og við urðum nánari, því í grunninn ríkti meiri virðing á milli okkar,“ skrifar hún.

Sannfærð um að þau hafi bjargað sambandinu

Í pistlinum vísar hún einnig í rannsókn frá Lancaster University og University College London sem sýnir að sífellt fleiri pör, sérstaklega miðaldra og eldri einstaklingar, kjósa að búa í sitthvoru lagi þrátt fyrir að vera í föstu sambandi.

Samkvæmt rannsókninni getur slíkt fyrirkomulag styrkt sjálfstæði fólks og dregið úr álagi sem skapast í daglegri sambúð.

Nú, tæpu ári síðar, segist hún sannfærð um að ákvörðunin hafi bjargað sambandinu.

„Að búa í sitthvoru lagi hefur þýtt meira kynlíf, meiri hamingju og rifrildi heyra nánast alveg sögunni til,“ skrifar hún að lokum.