„Við erum og verðum okkar eigin gæfu smiðir varðandi vexti og verðbólgu … og krónan hefur reynst okkur bjargvættur alveg frá hruni. Sá sem birtir þessi orð í grein í Morgunblaðinu í vikunni er tæplega níræður eldri borgari, Sverrir Ólafsson, dæmigerður lesandi Morgunblaðsins, og orðið á götunni er að bersýnilega sé það engum hollt að byggja sína heimsmynd á því sem Morgunblaðið ber á borð fyrir lesendur sína.
Athyglisvert er að hann tali um að krónan hafi reynst vel „frá hruni,“ en hvernig reyndist krónan áður og ekki hvað síst í hruninu? Því virðist Morgunblaðslesandinn aldni hafa gleymt, en ætti samt að hafa gert sér grein fyrir því enda titlar hann sig viðskiptafræðing. Kjarni máls er sá að hrunið leiddi einmitt áþreifanlega í ljós mestu veikleika krónunnar.
Efnahagskerfi Íslands hrundi eftir að formaður framkvæmdastjórnar Seðlabanka Íslands tók vanhugsaðar ákvarðanir og hrinti hruninu af stað með ófyrirsjáanlegum afleiðingum. Þegar á reyndi vildu erlendar þjóðir ekki líta við íslenskri krónu og samfélagið féll saman þrátt fyrir miklar eignir, sem því miður reyndust vera of mikið í íslenskum krónum – sem enginn leit við.
Orðið á götunni er að áberandi sé þessa dagana að gamlir einangrunarsinnar komi fram á völlinn með skoðanir sínar, sem eru allrar virðingar verðar, þótt þær séu ef til vill úreltrar. Sverrir Ólafsson er hvorki betri né verri en aðrir slíkir en þeir munu láta í sér heyra á næstu vikum og mánuðum. Sverrir er nefndur hér vegna greinar sem hann birti í Morgunblaðinu sem er full af rangfærslum og kjánaskap. Fjöldi svipaðra skrifa birtast nú víða.
En það eru ekki bara öldungar sem sem fylla hóp einangrunarsinna. Og það eru ekki bara öldungar sem ryðjast fram á ritvöllinn þessa dagana til að reyna að hræða landsmenn frá því að kanna til hlítar hvaða kostir og gallar felast í fullri aðild að Evrópusambandinu. Halldór Benjamín Þorbergsson er að sönnu ekki öldungur í árum talið. Hann stýrir stóru fasteignafélagi og titlar sig hagfræðing. Í grein sem birtist í Morgunblaðinu í gær ber hann Ísland saman við valin umsóknarríki að ESB og finnur að því að Ísland, sem er með háar þjóðartekjur og mikla landsframleiðslu, skuli skipa sér í hóp með ríkjum á borð við Moldóvu og Svartfjallaland, sem lakar standa. Fullyrðir hann að gangi Ísland inn í ESB muni afleiðingin verða sú ein að Ísland muni þurfa að greiða háar fjárhæðir sem svo muni renna til Moldóvu og Svartfjallalands.
Við lestur greinar Halldórs vaknar óhjákvæmilega sú spurning hvernig á því stendur að ríku löndin í ESB á borð við Þýskaland, Belgíu, Holland, Danmörku Svíþjóð, já og Ítalíu og Frakkland og fleiri, skuli yfirleitt vera að velta því fyrir sér að taka inn fátæk lönd eins og Moldóvu og Svartfjallaland ef það leiðir til þess eins að skattgreiðendur í ríku löndunum þurfi að dæla peningum í þau fátækari.
Hvers vegna skyldi það nú vera?
Jú, Evrópusambandið er nefnilega samfélag þar sem ríkin styðja hvert við annað. Þegar lönd sem skortir innviði koma þar inn er fjárfest í innviðum þeirra. Þau eru byggð upp og efld og fyrr en varir eflast þau efnahagslega og fara að standa á eigin fótum. Þetta höfum við séð t.d. í austantjaldslöndunum sem eitt sinn voru undir járnhæl Sovétsins en gengu í ESB og eru nú farin að láta til sín taka á öllum sviðum. Sem dæmi má nefna Tékkland og Pólland. Þar hafa opnast nýir og öflugir markaðir fyrir útflutningsvörur annarra og grónari ESB-ríkja.
Orðið á götunni er að engu máli skipti hvort menn eru fasteignamógúlar á besta aldri eða níræðir öldungar. Jafn óhollt er að reiða sig á „fréttaflutning“ Moggans.
Nú skiptir máli að kjósendur átti sig á mikilvægum atriðum. Vilja Íslendingar búa við minnsta myntkerfi í heimi til frambúðar, íslenska krónu, sem blaktir eins og lauf í vindi. Ráð má fyrir því gera að í framtíðinni verði 4-5 myntir ráðandi heiminum, þar á meðal dollar, evra, Asíumynt – og eru þá Sverrir, Halldór Benjamín og þeirra líkar að gera ráð fyrir því að til viðbótar ríki íslenska krónan?
Vitanlega er það ekki þannig. Einangrunarsinnar geta ekki haldið slíkri þvælu fram.
Orðið á götunni er að menn eins og Sverrir og Halldór Benjamín undirstriki mikilvægi þess að horfa fram á veginn og huga um hag hinna ungu, nýrra kynslóða, líka þeirra sem ekki eru með 6-7 milljónir í mánaðarlaun sem forstjórar í fasteignafélögum.
