Hér áður fyrr auðmýkti og niðurlægði Sjálfstæðisflokkurinn samstarfsflokka sína í ríkisstjórn en nú er öldin önnur, skrifar Björn Jón Bragason í vikulegum pistli sínum, Af þingpöllum, á Eyjunni.

Nú er það Sjálfstæðisflokkurinn sjálfur sem er niðurlægður og auðmýktur. Mikill munur sé á stöðu flokksins nú og á stórveldistíma Davíðs Oddssonar, þegar flokkurinn sat samfellt á valdastóli í 18 ár og gnæfði yfir aðra flokka í kosningum. Lengst af var þetta í samstarfi við Framsóknarflokkinn.

Björn Jón vitnar í orð Össurar Skarphéðinssonar, þáverandi formanns Samfylkingarinnar, í helgarviðtali í DV 2002 um að Framsóknarflokknum hefði „hugnast það vel að vera eins konar hjálpartæki Sjálfstæðisflokksins, vera kúgaður þar og auðmýktur í samskiptum, stundum daglega. Ég neita því ekki að ég hef stundum velt því fyrir mér hvort langlundargeð Halldórs [Ásgrímssonar] sé óþrjótandi. Hann hefur með mjög skörulegum hætti fyrir hönd síns flokks sett Evrópuspurninguna á dagskrá en lætur það samt líðast að forsætisráðherrann snoppungar hann eins og ótíndan skóladreng og segir þjóðinni að það sé ekkert að marka orð utanríkisráðherrans.“

Össur kvaðst myndu undir eins yfirgefa ríkisstjórn fengi hann slíka „snoppunga“ og lýsti svipaðri reynslu sem hann varð fyrir sem ungur ráðherra í Viðeyrstjórn Davíðs og Jóns Baldvins Hannibalssonar.

Björn Jón rifjar upp nýleg ummæli þungavigtarmanna í Sjálfstæðisflokknum, sem segja ómögulegt fyrir flokkinn að halda áfram núverandi stjórnarsamstarfi að óbreyttu. Ekkert fararsnið virðist vera á ráðherrum Sjálfstæðisflokksins og langlundargeð formanns flokksins óþrjótandi að því er virðist. Sér segi þó hugur að hinn almenni flokksmaður muni ekki sitja undir kúgun og auðmýkingu til frambúðar.

Pistil Björns Jóns í heild má lesa hér.