Aðsendar greinar

Sterkasta röksemd Nei-sinna er að aðild myndi svipta okkur fullveldi. Þeir hafa þetta öfugt. Og 29. ágúst höfum við tækifæri til að leiðrétta það. Hér er staðreynd sem sjaldan er rædd: í gegnum EES-samninginn höfum við nú þegar tekið upp um tvo þriðju af löggjöf Evrópusambandsins.

Árið 2002 var ég ráðinn sölu- og markaðsstjóri hjá Borgarnes kjötvörum, sem hafði áður verið hluti af samsteypu Goða. Þar hafði ég verið í sambærilegri stöðu áður en Goði fór í þrot og vörumerki félagsins voru seld Norðlenska á Akureyri.

Innanlands er sjávarútvegurinn nánast undantekningarlaust notaður sem lokarök gegn ESB-aðild. Okkur er talin trú um að ef við göngum inn, þá missum við stjórnina á auðlindinni okkar og greinin hrynji.

Leiðarljós framtíðar verða til í samtali en ekki átökum. Mig langar að biðja þig um að gefa þér nokkrar mínútur til að hugsa með mér. Ekki um pólitísk átök eða deilumál. Ekki heldur um einstakar skoðanir og lausnir. Heldur um lífið sjálft.

Það er lúmskur húmor í sagnaritun okkar að nákvæmlega á sama tíma og samtíminn reynir að rífast um framtíð Íslands á alþjóðavettvangi, skuli talsmenn fortíðarinnar standa á öndverðum meiði og kalla til vitnis menn sem hvíla undir margra alda gömlum torfi.

Þann 29. ágúst svörum við því hvort Ísland eigi að hefja aðildarviðræður við Evrópusambandið á ný. Það er mín einarða skoðun að fleiri Nei yrðu banabiti fyrir framtíð Íslands. Hér er af hverju. Við lifum á tímum þar sem valdajafnvægi heimsins er að riðlast.

Við sem eldri erum eigum að spyrja: Hvaða Ísland viljum við að börnin okkar og barnabörnin taki við?Við höfum flest byggt upp heimili, starfsferil og lífeyrissparnað. En unga kynslóðin stendur frammi fyrir allt öðrum veruleika.

Það er alveg rétt að það á ekkert að gagnrýna Ólaf Ragnar Grímsson fyrir að tala gegn aðildarviðræðum við ESB. En það á heldur ekki að láta eins og skoðun hans sé ofboðslega fréttnæm. Ólafur Ragnar var á móti EES-samningnum fyrir rúmum 30 árum. Taldi samninginn hættulegan.

Ólafur Arnarson spyr í DV fyrir skömmu um fólkið sem ætlar að segja Nei takk í ágúst. Það er ljúft að gera tilraun til að svara því. Fólkið sem vill ekki sækja um aðild að Evrópusambandinu vill það ekki, vegna þess að það vill ekki verða þegnar í Evrópusambandinu og frestur á aðlögun að sambandinu s…

Á Íslandi virðist vera ein regla sem gildir um verðbólgu. Þegar hún kemur frá launafólki er brugðist við af fullri hörku. Þegar hún kemur frá mörkuðum sem hafa áhrif á allt hagkerfið er skrifuð skýrsla. Það er erfitt að komast að annarri niðurstöðu.

Jón Pétur Zimsen ritar langan lista af ástæðum til að segja nei. Listinn er áhrifamikill, rúmlega tuttugu liðir, taktfastir og tilfinningaþrungnir. En þegar lesið er ofan í hann kemur í ljós að slagkrafturinn liggur í lengdinni, ekki í liðunum sjálfum.

Í Viðreisn, líkt og öðrum stjórnmálaflokkum, er margt gott fólk. Þessu verður ekki neitað. En Viðreisn er samt á köflum ákaflega þreytandi fyrirbæri. Ekki vegna þess að Viðreisn telji að sín stefna sé best, öðrum flokkum finnst líka að sín stefna sé best.

Hundrað ára afmæli Landhelgisgæslunnar átti að vera stór stund. En afmælið varð að víkja. Sviðsljósið kallaði. Varðskipið Þór er loksins komið á siglingu í eftirför við Bandero.

Þótt mér finnist sjálfsagt og raunar nauðsynlegt að hlusta á raddir forfeðranna, læra af reynslu þeirra, ætla ég mér ekki að verða eins og lifandi draugur að eltast við látna menn, en það gerir Guðjón Friðriksson í grein hér á Eyjunni 26.

Þeir sem hæst láta nú gegn því að Íslendingar láti reyna á samninga við Evrópusambandið er óspart farnir að veifa nafni Jóns Sigurðssonar forseta eins og tíðkaðist mjög meðal allra stjórnmálaflokka á síðustu öld.

Í grein á Vísi 24. júní gerir Erna Bjarnadóttir hagfræðingur athugasemd við að Pawel Bartoszek hafi sótt mat á umfangi tollfrelsis til gervigreindarinnar Google Gemini. Hún kemst svo að orði að gervigreind „komi ekki í stað heimildavinnu".